- Το Άγγιγμα του Αγγέλου -

Η *Α* ήταν το πρώτο παιδί που "ήρθε" στην οικογένεια... Είχα τη χαρά να μοιραστώ μαζί της τον πρώτο χρόνο της ζωής της, να την προσέχω όσο οι γονείς της εργάζονταν...

Η *Α* μου έμαθε πολλά για αυτό που είναι όλα τα παιδιά του κόσμου... Δηλαδή, άνθρωποι ολόκληροι και κανονικότατοι, προς το παρόν μέσα σε μικρά σωματάκια, με ένα υπέροχο άνοιγμα στον κόσμο, με ένα βλέμμα που ενθουσιάζεται και με μία καρδιά έτοιμη να νιώσει δέος για το παραμικρό... Ήταν μεγάλο μάθημα για μένα, που επέμενα να ξεχνάω και να αναλώνομαι στον κόσμο των μεγάλων...

Της έμαθα ο,τι μπορούσα... Της τραγουδούσα, πότε δυνατά για να την διασκεδάσω και πότε στο αυτί για να την νανουρίσω... Χορεύαμε... Μυρίζαμε... Όλες τις μυρωδιές... Τα λουλούδια, τα μπαχάρια, τα λαχανικά, τα φρούτα... Και μαζί της, ήταν σαν να ξαναμαθαίνω κι εγώ...

Είχε πολύ γρήγορα περάσει, από το στάδιο του να στέκεται στο καρότσι της όρθια, στο στάδιο του μπουσουλήματος και γρήγορα, σε αυτό των πρώτων βημάτων...

Εκείνη η εποχή, μας βρήκε σε διακοπές οικογενειακά... Ήταν πια καλοκαίρι και η *Α* πλησίαζε για να κλείσει τον πρώτο χρόνο της...

Οι "μεγάλοι" ήταν στη βεράντα και έπαιρναν το πρωινό τους, όταν το τηλέφωνό μου χτύπησε... Χρειαζόταν να επιλυθεί άμεσα μία διαφωνία, για την οποία δεν είχα καμία όρεξη... Μία συνομιλία που θα έκανα τα πάντα για να αποφύγω, καθώς δεν ήθελα να "κάνω πίσω" στις αρχικές μου θέσεις, αλλά η άλλη πλευρά ήταν ιδιαζόντως πιεστική...

Είχα αρχίσει ήδη να αναψοκοκκινίζω και να θυμώνω με τους ήδη υψηλούς τόνους του τηλεφωνήματος, όταν αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερα να πάω παραδίπλα, ώστε και να μην ενοχλώ και να μην ακούγομαι...

Κάθισα στο πεζούλι, με το ακουστικό στο αυτί μου και τις βαθιές μου αναπνοές επιστρατευμένες για παν ενδεχόμενο...

Η συζήτηση μεταμορφώθηκε πολύ γρήγορα σε σύρραξη... Προσπαθούσα να κρατήσω απ΄τα μαλλιά, και την ψυχραιμία μου και τις θέσεις μου... Όχι από εγωισμό, αλλά από μία βαθιά αίσθηση πως έτσι χρειαζόταν να γίνει...

Η κουβέντα με είχε συνεπάρει, η επιμονή μου ήταν έτοιμη να καμφθεί, ένιωθα στριμωγμένη στη γωνία...

Ξαφνικά, νιώθω πίσω στην πλάτη μου ένα απαλό και ζεστό άγγιγμα... Ήταν κάτι που δεν περίμενα, για αυτό και γύρισα να κοιτάξω τρομαγμένη... Καθόμουν σχεδόν κουλουριασμένη στο πάτωμα κι έτσι η πλάτη μου βρισκόταν πολύ χαμηλά για κάποιον από τους μεγάλους...

Το βλέμμα μου, συνάντησε κατευθείαν το βλέμμα της *Α*... Ήμασταν στο ίδιο ύψος...Είχε καταφέρει μόνη της να βηματίσει έως το σημείο που βρισκόμουν, ακολουθώντας τη φωνή μου... Τα μάτια της, είχαν μία ωριμότητα και μία κατανόηση που με έκαναν να απορήσω... Ένα ελαφρύ χαμόγελο στα μικρά της χείλια... Το άγγιγμά της ήταν παρέα με ένα νεύμα του μικρού κεφαλιού της, σαν πως όλα είναι εντάξει, δίνοντάς μου τη δύναμη και την προτροπή να φέρω εις πέρας και να τελειώσω με την κουβέντα...

Τώρα πια, αυτό μου ήταν εύκολο... Η προσοχή μου, δεν ήταν πλέον στο τηλέφωνο που μόλις είχα κλείσει και κόντευε να κυλήσει από τα χέρια μου, αλλά σε εκείνη, στην *Α*... Η παρουσία της εκείνη τη στιγμή, ήταν "πάνω στην ώρα"...

Πολύ έμοιαζε με παρέμβαση από Άγγελο...

Μπορεί να ήταν κι έτσι... Τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς, δεν έχουν το σιδερένιο εγωισμό που αποκτάται μεγαλώνοντας... Κι έτσι, πιο εύκολα μπορούν να γίνουν "φορείς" του Πνεύματος...

Όπως και να έχει, αυτός είναι ο τρόπος που την κοιτάζω από τότε...

Το βλέμμα μου, διαβάζει επάνω της  "Άγγελος..."

Όπως και να έχει...

*Α*, για όσα μου έμαθες κι όσα μου έμαθες ξανά, σε ευχαριστώ Άγγελέ μου....

https://www.youtube.com/watch?v=Z-HLxpWGCzc&ab_channel=NatalieMerchantVideo&ab_channel=NatalieMerchantVideo