- Ο Επάνω Χώρος - 

Κι εγώ όπως όλοι, γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στον κόσμο... "Με" τους τρόπους του και "από" τους τρόπους του... "Με" τη σκέψη του και "από" τη σκέψη του... Είναι για όλους μας αναπόφευκτο... 

Κι εγώ όπως όλοι, θεωρούσα πως ο σωστός τρόπος για να "κάνει" κανείς τα πράγματα να συμβούν, είναι να τρέξει προς το μέρος τους... Να πάει εκείνος σε αυτά... Να κυνηγήσει, να αρπάξει, να διεκδικήσει ο ίδιος την Ευκαιρία... Να μη σταθεί σε μία μεριά... Να παλέψει... Να ματώσει για τα όνειρά του, γιατί μόνο τότε θα έχουν αξία... Και πώς αλλιώς θα καταφέρει να υλοποιήσει τα όνειρά του, αν δεν τα διεκδικήσει?.... Αυτό δεν μαθαίνουμε όλοι?... Την Έγκριση για το δικό σου "ανήκειν" στον κόσμο δεν θα την πάρεις, όσο δεν συμμετέχεις στους τρόπους του... Και μάθαμε να δεχόμαστε και να ζούμε με αυτό το φόβο της πιθανής μας απόρριψης...

Λες και δεν αρκεί που είσαι εδώ... 

Έκανα για πολύ καιρό, κι εγώ όπως όλοι... Σχεδόν μιμητικά... Με την αιτιολογία πως "έτσι κάνουν όλοι"... Ουσιαστικά, μουδιάζοντας την προσωπική μου αυθεντικότητα... Κι έμαθα με το δύσκολο και τον επίπονο τρόπο - με επανηλειμμένες μετωπικές συγκρούσεις πάνω σε ένα απροσπέλαστο κι αόρατο τοίχο - πως δεν είναι αυτός ο Τρόπος των Πραγμάτων... Σε αυτό στάθηκα τυχερή, γιατί συναντώντας αντιστάσεις μέσα από τον τρόπο του κόσμου, αποφάσισα να γυρέψω την πιθανότητα μιάς άλλης εκδοχής... Και να δοκιμάσω άλλη οδό... Ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία... Σταμάτησα να ψάχνω... Για να μπορέσω να δω τι θα συμβεί... Τι είναι να συμβεί... Τι είναι να έρθει προς τα εμένα... Αυτό που έρχεται από μόνο του προς τα εμάς, αυτό είναι για εμάς... Και χρειάζεται να σε Συναντήσει με τα χέρια ανοιχτά... Σε όλα τα ενδεχόμενα.... 

 
Είχα το βιβλιοπωλείο αυτό, σαν δεύτερο σπίτι μου... Το επισκεπτόμουν συχνά κι εκείνο φιλοξενούσε με τη σειρά του, τις αναζητήσεις μου... Και μου επέτρεπε να αγγίζω, να μυρίζω και να ξεφυλλίζω όλα τα βιβλία που είχε σε διαθεσιμότητα στους πάγκους του...
Ανάμεσα σε μένα και τους ανθρώπους του, αναπτυσσόταν σταδιακά μία Σχέση... Που σύντομα μεταμορφώθηκε... Από σχέση πελατειακή, σε σχέση εμπιστοσύνης... Ανθρώπινη... Μπορούσαμε να μιλάμε... Και με ρωτούσαν για μένα, για τις ενασχολήσεις και τα αντικείμενα της εργασίας μου...
Μου άρεσε αυτό... Το εκτιμούσα... Πάντοτε πίστευα - ή καλύτερα, διαπίστωνα, μέσα από όλες τις εργασίες που έκανα κατά καιρούς - πως, αν εκλείπει ο παράγοντας "καρδιά" από ό,τι κάνεις, δεν μπορούν να δημιουργηθούν ώριμες και αποδοτικές σχέσεις... Και, κατ΄επέκταση, κερδοφόρες για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.... Με το ο,τιδήποτε... Δεν θεωρώ εαυτόν "ρομαντική", δεν το λέω έτσι... Ο αρπακτικός τρόπος του κόσμου όμως, είναι - αναπόφευκτα - περιορισμένων δυνατοτήτων...
Το βιβλιοπωλείο είχε αποφασίσει για εκείνη τη χρονιά κι εκείνα τα Χριστούγεννα, να οργανώσει μία σειρά εορταστικών εκδηλώσεων... Ανοίγοντας έτσι, διάπλατα τις πόρτες του σε όσους δεν το γνώριζαν έως τότε... Ή, σε όσους δίσταζαν πια να επισκεφθούν ένα τέτοιο χώρο... Κατά τα φαινόμενα, οι άνθρωποι απέχουν από το διάβασμα... Έχουν άλλες δουλειές...
Προσωπικά, το θεώρησα από τα καλά της "κρίσης"... Πενία, τέχνας κατεργάζεται... Χαριτολογώντας ή και κυριολεκτικά.... Και εφευρίσκει αλλιώτικους τρόπους να συμμετέχει σε αυτό το - μαζικής έκτασης - Παρανοημένο Όνειρο... Το βρήκα έναν ωραίο τρόπο... Δεν χρειάζεται έτσι κι αλλιώς, να βγάζεις χρήματα από το ο,τιδήποτε κάνεις... Κι αν είσαι αληθινός, θα έρθουν εκείνα να σε βρουν από μόνα τους... Είναι Νόμος...
Ανοίγοντας το βιβλιοπωλείο, θα άνοιγαν και τις καρδιές τους... Με το χαμόγελο, που υπήρχε σε περίσσεια, όλοι όσοι εργάζονταν εκεί... Και θα μοιράζονταν την αγάπη τους για το βιβλίο... Ήθελαν να δημιουργήσουν ένα χαρούμενο πεδίο... Έτσι είχα νιώσει... Ποτέ δεν χάνεις, έτσι... Και ήταν καιρός, οι καθεστωκύιες πελατειακές σχέσεις, να μεταμορφωθούν σε σχέσεις εμπιστοσύνης... 

Σε μία από τις επισκέψεις μου λοιπόν, λίγο πριν από εκείνες τις γιορτές, μου ζήτησαν να συμμετέχω στις εκδηλώσεις που οργάνωναν... Και τι καλύτερο, να παρουσιάσω ένα ανοιχτό μάθημα γιόγκα... Ήταν κάτι που ταίριαζε πολύ με το περιβάλλον και το αντικείμενο του χώρου...

Χάρηκα πολύ... Και μου άρεσε περισσότερο, το πόσο αβίαστα προέκυπτε... Οι δύο αγάπες μου, θα μπορούσαν τώρα να Συναντηθούν... Η άσκηση, με το βιβλίο... Το βρήκα θεϊκό... Και συμφώνησα... Θα γινόταν ένα Σάββατο πρωί... Το κλείσαμε... Είχα ακόμη πολύ χρόνο για σκέψη και οργάνωση... 

Θα μεσολαβούσαν περί τις τρεις εβδομάδες, μέχρι το ραντεβού μας εκείνο... 

Ετοίμασα στο μυαλό μου και κατέγραψα σε ένα χαρτί, τα περί της δικής μου παρουσίασης... Και έκανα μία βόλτα από το βιβλιοπωλείο, για να τους ενημερώσω σχετικά... Ζήτησα να δω και το χώρο στο πάνω πάτωμα, που θα μας φιλοξενούσε εκείνο το Σάββατο... Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο χώρος ήταν ακατάλληλος για τέτοια πράγματα... Σχετικά μικρός - για κόσμο και στρωματάκια - και γεμάτος έπιπλα... Στην ερώτησή μου, για το αν έχουν κάνει τη σχετική διαφήμιση για να το μάθει ο κόσμος, η απάντηση ήταν αρνητική... 

"Κάτι θα βρεις να κάνεις... Όλο και κάποια ιδέα θα έρθει..." με διαβεβαίωσε ευγενικά, η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου.... Αποχώρησα, σκεπτική... 

Με είχαν καλέσει - είχα κληθεί - για αυτήν την παρουσίαση... Για τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, ήταν Σωστό... Το ό,τι ο χώρος προέκυπτε ακατάλληλος για άσκηση, μου έδειχνε απλά πως "κάτι άλλο χρειαζόταν"... Κάτι άλλο χρειαζόταν να δω... Κάτι άλλο ήταν να συμβεί... Εξ΄ίσου, ή και περισσότερο χρήσιμο... Έτσι είναι... Είχα ήδη μάθει να διακρίνω το "φαινόμενο" από την "ουσία"... 

Ναι... Η παρουσίαση, θα γινόταν... Οι ασκήσεις της γιόγκα, όχι... Το τι θα παρουσίαζα, παρέμενε αγνώστου ταυτότητας... Και πώς θα το μάθαινε ο κόσμος?... Και ποιοι θα έρχονταν?... 

Αποφάσισα - έτσι ξαφνικά, ενώ καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας - να μη με νοιάζει... Πως δεν με αφορά... Και πως, δεν ήταν δική μου δουλειά να αγωνιώ για κάτι τέτοια μικροπράγματα.... 

Εγώ, θα χρειαζόταν να είμαι Έτοιμη... Για παν ενδεχόμενο... Παρούσα... 

Είχα μόλις τρεις ημέρες, μέχρι την παρουσίαση... Κι ακόμη δεν είχα βρει το θέμα μου, ή τον τρόπο να γεμίσουν δημιουργικά, όλες εκείνες οι ώρες που μου είχαν δοθεί... 

Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω, από το να προσευχηθώ?... Ποιο άλλο Πεδίο, θα μπορούσε να προσέλθει προς Αρωγή?... Έστω και τώρα... Έστω και σαν τελευταία επιλογή... Ακόμη κι αν γνώριζα ήδη τον Τρόπο των Πραγμάτων, ακόμη παρέμεναν πολλές οι φορές που Ξεχνούσα... 

Έκλεισα τα μάτια... Εκεί, καθισμένη στο ίδιο τραπέζι της κουζίνας... Πήρα μία βαθιά ανάσα... Συνδέθηκα με το Φως... Και, μιλώντας από μέσα μου, παρέθεσα όλες τις λεπτομέρειες που με προβλημάτιζαν... Λες και δε γνωρίζουν... Και ζήτησα βοήθεια... Για να μπορέσω να προσφέρω... 

Το σώμα μου, άρχισε ξαφνικά να δονείται... Σχεδόν, σαν να αιωρούμαι... Και "άκουσα"... 

"Δεν θα κάνεις ασκήσεις... Θα πάρεις χρωματιστά χαρτόνια... Θα τα κόψεις σε μικρά, χαριτωμένα κομματάκια... Και θα γράψεις επάνω τους, με χρυσό μαρκαδόρο, τις Λέξεις... Με αυτές, θα εργαστείς... Όλες οι άλλες Πληροφορίες, θα δοθούν σε Εκείνο τον Τόπο, Εκείνη την Ώρα..."... 

Για τις επόμενες τρεις μέρες, εργάστηκα όπως μου δόθηκε... Στα χρωματιστά χαρτάκια, έγραψα με χρυσό μαρκαδόρο τις Λέξεις... "Γαλήνη", "Αγάπη", "Ειρήνη", "Ευγνωμοσύνη", "Ελευθερία", "Χαρά", "Δύναμη"... Έκανα τα χαρτάκια, μικρά ρολά... Και τα έδεσα... Με χρωματιστό σπάγγο... Τα έβαλα όλα σε ένα καλαθάκι... Αυτό, θα είχα μαζί μου... Τίποτα άλλο... Και τα μάτια και τα αυτιά μου, ανοιχτά... Το ότι δεν γνώριζα από την αρχή το τι να κάνω, το τι θα γινόταν, ή τι χρειαζόταν να γίνει, με κρατούσε σε μία κατάσταση διαύγειας... Σε μία κατάσταση παρουσίας... Ώστε να μπορώ κάθε φορά, να "διαβάσω" τα καινούργια δεδομένα... Η Περιπέτεια, δεν ήταν μόνο για το βιβλιοπωλείο ή για όσους θα έρχονταν... Η Περιπέτεια, ήταν πρώτα για μένα... 

Εκείνο το Σάββατο, έφτασα νωρίτερα από το κανονισμένο ραντεβού μας... Τακτοποίησα τον επάνω χώρο, τις καρέκλες και τα αντικείμενα που είχε... Στο τραπέζι, ένα μπουκέτο λευκά λίλιουμ που αγαπώ... Για ευωδία...

https://www.youtube.com/watch?v=wf0q7q9Zu5Y&ab_channel=LukeK79

Με είχαν Διαβεβαιώσει... Όλες οι Πληροφορίες που θα χρειαζόμουν, θα μου δίνονταν... Ακριβώς την Ώρα που θα ήταν χρήσιμες... Και ξανά, αυτή η προσευχή που βρίσκεται μέσα στο βιβλίο "Μαθήματα Θαυμάτων", ήταν μπροστά μου....Θα επαληθευόταν, εμπειρικά... Πώς αλλιώς?...

"Σε ποιο Μέρος θα με πας... Τι θα μου πεις να Κάνω... Τι θα μου πεις να Πω και σε Ποιον..."...

Και ήμουν σίγουρη και ήμουν ακλόνητα βέβαιη πως θα μου δοθούν "οι Κατάλληλες Λέξεις, στον Κατάλληλο Άνθρωπο, την Κατάλληλη Ώρα..."... Τώρα, ήμουν άδεια από την οποιαδήποτε "δική" μου θέληση... Τόσο απλό, τόσο απτό και τόσο πρακτικό, είναι αυτό το "Ας γίνει το Θέλημά Σου"...Δεν είναι θεωρητικολογία...  Ούτε θρησκοληψία, ούτε και δογματικό αγκίστρι... 

Είναι Σύνδεση με την Ανώτερη Πράξη... Για όλα τα πράγματα και σε κάθε περίπτωση... 

Κάθισα στην καρέκλα μου... Με κλειστά μάτια... Σε ησυχία... Χαμογέλασα... Σαν να ήταν κανονισμένο κι αυτό, το να μην με ενοχλήσει κανείς... Κανείς από τους ανθρώπους του βιβλιοπωλείου δεν ανέβηκε πάνω ποτέ... Θα έρχονταν, αποκλειστικά και μόνο, οι άνθρωποι που ήταν να "ακούσουν" κάτι... Σε μία στιγμή, κατάφερα να δω τη μεγάλη εικόνα... Αυτό που είχε ξεκινήσει σαν μία αυθόρμητη πρόσκληση από μέρους του βιβλιοπωλείου τρεις βδομάδες πριν, μεταμορφωνόταν τώρα, μπροστά μου, σε κάτι που διέθετε την οσμή του Μεγαλείου... 

"Γειά σας", είπε η πρώτη κοπέλα που ανέβηκε στον επάνω χώρο... "Ήρθα από περιέργεια, να δω τι κάνετε"... Έτσι ξεκίνησε... Απαλά... 

Της είπα να καθίσει απέναντί μου... Της πρότεινα το καλαθάκι με τα τυλιγμένα χαρτάκια μου... Διάλεξε ένα... Της ζήτησα να το ξετυλίξει... Και να μιλήσουμε λίγο, για τη Λέξη που "εντελώς τυχαία" είχε στα χέρια... 

Ο ένας μετά τον άλλο, έφευγαν από μένα με ένα τεράστιο χαμόγελο... Αλλιώτικοι.... Με το χαρτάκι τους και τη Λέξη τους, όχι μόνο στα χέρια ή στην τσάντα τους, μα στην καρδιά τους... Χριστουγεννιάτικοι... Χαρούμενοι... 

Και σιγά-σιγά, κι άλλοι άνθρωποι ανέβηκαν στον επάνω χώρο... Και κάποιοι από τους εργαζόμενους του βιβλιοπωλείου... 

"Είδα πως όλοι όσοι ανεβαίνουν εδώ, είναι κουρασμένοι και θλιμμένοι... Και κατεβαίνουν τις σκάλες χαρούμενοι... Θέλω κι εγώ...", μου είπε μία από τις πωλήτριες...

Όχι πως συνειδητοποιούσα και πολύ το τι έλεγα... Έβλεπα πως οι Λέξεις έρχονταν και έβγαιναν από μέσα μου, από μόνες τους... Και ήταν οι κατάλληλες... Και ήταν για τον κατάλληλο άνθρωπο... Και ήταν στην κατάλληλη ώρα... Και ήταν όντως έτσι...  Τι Μάθημα για μένα, Θεέ μου... 

Kι αυτές οι σκάλες του βιβλιοπωλείου?.. Πώς είχαν γίνει - έτσι, ξαφνικά - σκάλες που οδηγούσαν στον Παράδεισο, μέσα στο κέντρο της πόλης?...

https://www.youtube.com/watch?v=Zjr5H0YThWU&ab_channel=%D7%A2%D7%99%D7%93%D7%95%D7%A9%D7%A8%D7%95%D7%9F

Όπως είχαν προβλέψει για εκείνο το Σάββατο, η βροχή έξω από το βιβλιοπωλείο δυνάμωνε... Ξαφνικά, σταμάτησαν να ανεβαίνουν άνθρωποι... Όχι μόνο να ανεβαίνουν... Δεν έμπαιναν καν στο βιβλιοπωλείο... Και το βρήκα λογικό... Τι θα τους τράβαγε εδώ, έτσι μουσκεμένοι που θα ήταν όλοι?... Η βροχή, ήταν πια καταρρακτώδης... 

Θεώρησα πως αυτή ήταν η αποστολή μου για εκείνη τη μέρα... Και πως τώρα, λάμβανε τέλος... Κάτι με κράτησε εκεί, παρ΄όλα αυτά... Δεν βιάστηκα να φύγω... Και είπα, ας περιμένω λίγο ακόμη... 

Χωρίς να γνωρίζω πως το Καλύτερο θα επακολουθούσε... 

Άκουσα ξαφνικά να ανοίγει η πόρτα της εισόδου... Η βροχή, έκανε τρομερό θόρυβο... Κατάφεραν όμως να φτάσουν μέχρι τα αυτιά μου, οι εξής λέξεις... 

"Επάνω χώρο... Έχετε επάνω χώρο?..."... 

Της είπαν πως "ναι" και την κατεύθυναν σχετικά... Ήταν μιά γυναίκα... Μουσκεμένη, μέχρι το κόκκαλο... Δεν φαινόταν να την πειράζει... Δεν φαινόταν να είναι αυτό που την πείραζε.... 

Η αναπνοή της ήταν γρήγορη... Ασθμαίνουσα... Στάθηκε μπροστά μου κι οι σταγόνες από το παλτό της, έφτιαχναν μικρές λιμνούλες στο πάτωμα... 

"Κάποιος... Κάποιος... Κάποιος μου είπε...."... Δεν μπορούσε να καλομιλήσει... Της ζήτησα να καθίσει... Στην ίδια καρέκλα απέναντί μου, όπου είχαν καθίσει έως τώρα,  όλοι όσοι έρχονταν... 

Την κοίταξα στο πρόσωπο... Δεν είχε μόνο βροχή... Είχε και δάκρυα... 

"Περπατούσα στο δρόμο... Βρέθηκα έξω από το βιβλιοπωλείο... Περνώντας ακριβώς έξω από εδώ, άκουσα μέσα στο μυαλό μου - αλήθεια στο λέω - σαν κάποιος να μου λέει..."Πήγαινε μέσα... Στον επάνω χώρο... Είναι κάποιος που σε περιμένει... Είναι κάποιος που θα σε βοηθήσει... Στον επάνω χώρο... Πήγαινε στον επάνω χώρο..."...

Έκανε φιλότιμη προσπάθεια να αρθρώσει τα λόγια που έβγαιναν μαζί με λυγμό, μαζί με απορία και μαζί με μιά ανησυχία πως - ίσως, τώρα πια - είχε αρχίσει να τρελαίνεται και να ακούει φωνές... 

"Καταλαβαίνω", της είπα... "Έτσι είναι", της είπα... "Μίλησέ μου", της είπα... 

Ησύχασε... Και μου μίλησε για όλα... Για ώρα... Για αυτό χρειαζόταν να είναι η τελευταία από όλους, για εκείνη την ημέρα... Χρειαζόμασταν να έχουμε χρόνο.... 

Η Συγχρονικότητα και η Ρύθμιση των Πάντων, ξεπερνά κατά πολύ τη δική μας, μικρόνοη κατανόηση... 

Τα λόγια έρχονταν από μέσα μου - και για εκείνη - από μόνα τους... Εκείνη χρειαζόταν τη Βοήθεια κι εγώ χρειαζόμουν - ξανά και ξανά - αποδεικτικά στοιχεία για να δυναμώνει η Πίστη μου... 

Και οι δύο, Κερδισμένες... 

Όταν τα λόγια τελείωσαν, σηκώθηκε από την καρέκλα της... Το ίδιο κι εγώ... Έπεσε στην αγκαλιά μου, σαν μικρό παιδί... Τα δάκρυα της, είχαν στεγνώσει... Και ήταν σαν να είχε στεγνώσει κι από τη βροχή που κουβαλούσε, ανεβαίνοντας επάνω... Τώρα, χαμογελούσε... Το ίδιο κι εγώ... 

Αυτή η τελευταία Συνάντηση, χρειαζόταν και για μένα και για εκείνη... Οι ζωές μας, τη χρειάζονταν... Ήταν φανερό... 

Λίγο πριν κάνει το πρώτο βήμα για να κατέβει τις σκάλες, γύρισε να με κοιτάξει... Είχε καταλάβει...  Της χαμογέλασα... Είχαμε και οι δύο καταλάβει... Και τώρα, το Έβλεπα κι εγώ....
Το Ποιος ήταν που μας έφερε μαζί...
Το Ποιος ήταν που είχε οργανώσει από την Αρχή όλες αυτές τις Συναντήσεις, σε όλη τη λεπτομέρειά τους... 

Το Ποιος ήταν που βρισκόταν μαζί μας... Εκεί, στον Επάνω Χώρο... 

Ήταν φανερό...

Είχαν - όλα - τη Σφραγίδα Του...

https://www.youtube.com/watch?v=pT_Y-eodTv4&ab_channel=Moby