- Σκουπίδια -

Μετά το τέλος της  συγκατοίκησης με τον *Σ*, χρειαζόμουν να "καθαρίσω" το χώρο... Δεν ήθελα τίποτα, κανένα αντικείμενο που να θυμίζει τις ημέρες αυτές...

Ένα πρωινό, αποφάσισα να ξεκινήσω τη διαδικασία... Έμπαινα μέσα σε κάθε δωμάτιο, με μία σακούλα σκουπιδιών στο χέρι και με την πρόθεση να πετάξω ο,τι δεν ήταν δικό μου...

Ξεκίνησα από αυτά... Ο,τι δεν ήταν δικό μου, θα πήγαινε στα σκουπίδια...

Όταν τελείωσα με τα προσωπικά του αντικείμενα που είχε επιμελώς εγκαταλείψει στο σπίτι, βρέθηκα, σχεδόν ασθμαίνουσα, μπροστά στην ανοιχτή ντουλάπα στο δωμάτιό μου... Ασθμαίνουσα βρέθηκα να κρατώ στα χέρια μου και δικά μου αντικείμενα... Παλιές φωτογραφίες μου από την εποχή που εργαζόμουν στο θέατρο...Στα σκουπίδια... Παλιά προγράμματα που είχα φυλαγμένα από αγαπημένες μου θεατρικές παραστάσεις... Στα σκουπίδια... Τις σημειώσεις διατροφής που ταίριαζαν στην ιδιοσυγκρασία μου... Στα σκουπίδια... Τα ποιήματα που είχα γράψει σε νεαρή ηλικία....Στα σκουπίδια... Ευχετήριες κάρτες από αγαπημένους μου ανθρώπους που κάποτε είχαν ταιριάξει με δώρα για γιορτές και γενέθλια... Στα σκουπίδια.... Τους ηχογραφημένους διαλογισμούς... Στα σκουπίδια...

Ήμουν σε παροξυσμό... Ήθελα να τελειώνω με το παρελθόν... Λες και ήταν αυτό που μου έφταιξε... Χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ εκείνη την ώρα, με τι μεγέθους βία το έκανα... Εκτός εαυτού...

Όλα τα πράγματα, έξω... Όλα τα πράγματα, κάτω στο πάτωμα και μετά, μέσα στη σακούλα των σκουπιδιών...

Για πρώτη φορά τότε, "άκουσα" τη Φωνή να μου μιλάει τόσο έντονα και τόσο αυστηρά...

"Ύβρις !!!"...
Τραντάχτηκε το δωμάτιο... Σαν να έπεσε ένας κεραυνός, ακριβώς δίπλα μου...

Η αναπνοή μου σταμάτησε... Σαν να τράκαρα εκείνη την ώρα, με ένα τοίχο... Το δικό μου τοίχο...

Η Φωνή με συνέφερε... Με στόμα ανοιχτό, έτσι κοιτούσα... Όλα τα πράγματα, έξω... Όλα τα πράγματα στο πάτωμα... Τη ζωή μου πετούσα...

Τα χέρια μου σταμάτησαν να εργάζονται... Δεν υπάκουαν σε καμιά εντολή... Έστεκαν εκεί, μαραμένα πλάι στον κορμό μου... Ακίνητη και αμίλητη... Τα δώρα μου, πετούσα... Τα δώρα που μου έκανε η ζωή...
Ύβρις?... Ύβρις.... Εγώ?... Εγώ...

Δεν είχα νιώσει ποτέ τέτοιο συναίσθημα... Δεν υπήρχε πουθενά τόπος να κρυφτώ από την ντροπή... Δεν γνώριζα πόσο αγνώμων ήμουν...
"Ύβρις"... Μόλις είχα διαπράξει το μεγαλύτερο των εγκλημάτων...

Λες και δεν ήξερα πως ο,τι πετάς, επιστρέφει... Λες και ήθελα να σβήσω την πορεία της ζωής μου... Λες και ποτέ δεν την εκτίμησα... Για αυτό που ήταν... Για όλα τα δώρα...

Τι άνθρωπος ήμουν?... Κι απάντηση, δε βρήκα... Έμεινα να κοιτάζω... 

Ακίνητη....
Αμίλητη...
Γυμνή...

https://www.youtube.com/watch?v=-E0ZB5pjgrg&index=9&list=PLDfX-AOEsSUpv5z0varim5NlHzr5RIYwk&ab_channel=nxzvsndfhmwnqedqo