- Κατεχάκη -

Είχα ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μου... Πραγματικά... Χιλιόμετρα με χώριζαν από το τέλος κι εκείνης της ημέρας...

Η εργασία μου με το αυτοκίνητο συνεχιζόταν κανονικά... Καθημερινά, έως να συμπληρωθούν περί τα τριακόσια χιλιόμετρα ημερησίως...

Εκείνο το πρωινό ήταν ηλιόλουστο... Δυνατά λαμπερό, καθηλωτικά φωτεινό...

Διένυα την απόσταση από τα παράλια της Αττικής, κατευθυνόμενη τώρα προς τα βόρεια...

Είχα πολύ χρόνο, ακόμα κι έτσι...

Περνούσαν από το μυαλό μου όλες αυτές οι μαγικές στιγμές, όλες οι θεϊκές "συμπτώσεις" που, ουσιαστικά, με είχαν κρατήσει στη ζωή...

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά... Σχεδόν άκομψα δυνατά... Είχε ξαφνικά φυτρώσει μέσα μου η ανάγκη... Να μάθω...

"Γιατί με βοηθάτε έτσι?", φώναξα καθώς οδηγούσα... Ευτυχώς για τους γύρω, είχα πάντα μουσική στο αυτοκίνητο και για αυτό το λόγο, τα παράθυρα κλειστά... Κανείς δεν μπορούσε να ακούσει τις φωνές μου...

"Σας ρωτάω!!!... Kαι θέλω μία απάντηση!!!...Χρειάζομαι μία απάντηση!!!... Γιατί με βοηθάτε τόσο πολύ???"...
Οι φωνές μου είχαν γίνει τώρα ουρλιαχτά, μέσα από τις ξαφνικές, ιδιόρρυθμες απαιτήσεις μου... 

Έτρεξα να στριμώξω το αυτοκίνητο στην ουρά που περίμενε αγωνιωδώς στο φανάρι της Κατεχάκη... Τελευταία, μεν, στη σειρά, αλλά είχα περάσει τους προηγούμενους... Είχα μάθει κι εγώ να βιάζομαι... Εκεί, στην ουρά, κρατώντας σφιχτά το τιμόνι, χαμήλωσα το κεφάλι και ανέπνευσα βαθιά...

"Παρακαλώ... Για μία απάντηση... Γιατί με βοηθάτε τόσο?"... Αυτό, δεν ήταν πια φωνές, αλλά μία ικεσία που ζητούσε το ταίρι της...

Η ώρα περνούσε και το φανάρι θα άναβε πράσινο εντός ολίγου...

Ο,τι επακολούθησε ήταν πρωτόγνωρο... Γνώριζα πια πως, όταν ήταν να λάβω κάποιο Μήνυμα, βίωνα το περιβάλλον να αλλάζει και να γίνεται πιο αργό... Αυτό όμως που συνέβη, ούτε το είχα ξαναζήσει ούτε και επαναλήφθηκε ποτέ μέχρι τώρα...

Σαν να ήταν μία ταινία σε fast forward... Από το πουθενά, εμφανίστηκε μία κοπέλα με διαφημιστικές εφημερίδες στο χέρι... Εκεί, στην αρχή της ουράς, στο φανάρι... Οι περαστικοί περνούσαν γρήγορα, όχι σαν να έτρεχαν, μα σαν σε ταινία που παίζει στο γρήγορο... Ήμουν σαν να παρακολουθώ βουβό κινηματογράφο... Κοιτούσα την κοπέλα, η οποία έριξε - γρήγορα κι αυτή - μία ματιά σε όλα τα αυτοκίνητα, αποφασίζοντας να τα προσπεράσει όλα, με αφύσικα γρήγορη κίνηση... Σε fast forward, έφτασε στο αυτοκίνητό μου από τη μεριά του συνοδηγού... Μου χτύπησε το τζάμι... Όλα στο γρήγορο...

Την ίδια στιγμή γυρίζουμε και οι δύο το βλέμμα μας στην νέα ανησυχία των αυτοκινήτων... Το φανάρι άναβε πράσινο από στιγμή σε στιγμή και σαν ταύροι λίγο πριν την αρένα, οι οδηγοί ετοίμαζαν την πρώτη ταχύτητα για να ορμήσουν...

"Δεν έχουμε χρόνο", μου φωνάζει, "άνοιξε το παράθυρο"...

Στον επιτακτικό τόνο της φωνής της, απλά υπάκουσα και, ανοίγοντας το παράθυρο, ψέλλισα κάτι σαν "καλημέρα" ή "καλή δουλειά", έτσι, για να είμαι ευγενική... Η φωνή της, πάτησε πάνω από τη δική μου... "Δεν έχουμε χρόνο, πρέπει να φύγω...", φώναξε δυνατά, πάνω από τους βρυχηθμούς των αυτοκινήτων...

"Κοίτα τη σελίδα τρία", φώναξε, ρίχνοντας μέσα στο αυτοκίνητο μία φυλλάδα...

"Συγνώμη... Τι είπες?..."

"Σελίδα τρία", καθώς απομακρυνόταν με την ίδια αφύσικη ταχύτητα από το δρόμο...Fast forward...

Το φανάρι άναψε πράσινο... Η μεγάλη ουρά των αυτοκινήτων που ήταν να ξεκινήσει μέχρι να έρθει η σειρά μου, μου έδωσε το χρόνο που χρειαζόμουν... Ξεφύλλισα το διαφημιστικό.... Σελίδα τρία...Έβαλα πρώτη... Το πόδι μου στο γκάζι... Έτοιμη για απογείωση... Ξαναγυρίζω το βλέμμα μου στη σελίδα τρία...  Έγραφε....

https://www.youtube.com/watch?v=xiK2JlBpzvI&ab_channel=Angrypatience

Ένιωσα τα μάτια μου να ανοίγουν διάπλατα...

Τίποτα άλλο δεν αναγραφόταν στη σελίδα τρία... Μόνο αυτό... Με γράμματα, σαν και αυτά...

Άφησα το διαφημιστικό έτσι ανοιχτό, με τις μισές σελίδες του να χάσκουν στα πόδια της θέσης του συνοδηγού...

Γύρισα το κενό μου βλέμμα στο δρόμο, έξω από το παρμπρίζ... Ούτε ανέπνεα, ούτε καταλάβαινα, ούτε τίποτα... Μόνο οδηγούσα... Στο πουθενά...

Angel...  Άγγελος... Αγγελιαφόρος... Μεταφορέας Μηνυμάτων...

Ο,τι δεν θα μπορούσαν να πράξουν οι Ασώματοι... Θα το έκανα εγώ... Όταν μου το ζητούσαν...

Ήμουν υπό την Προστασία τους... Και στην Υπηρεσία τους... 

Εντεταλμένη...

https://www.youtube.com/watch?v=LbWbcDr4Umk&ab_channel=lauramvulaVEVO