- Μέρες Ραδιοφώνου -

Όπως συνήθιζα και όπως πάντα μου άρεσε, έτσι κι εκείνη την ημέρα έκανα όλες τις δουλειές μου με τα πόδια... Περπατούσα για ώρες, έχοντας στο νου μου τη σειρά και την οργάνωση όλων των εργασιών που ήταν να γίνουν.... Η πορεία μου σταμάτησε, διακοπτόμενη από ένα φανάρι κόκκινο για τους πεζούς... Τα αυτοκίνητα περνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από μπροστά μου, δημιουργώντας ένα ρεύμα αέρα που δρόσιζε όλους όσους είχαν σταματήσει δίπλα μου, θέλοντας και μη... 

Τίποτα διαφορετικό δεν συνέβαινε...Όλα κανονικά και όλα στη θέση τους...

Στεκόμουν εκεί, στο κράσπεδο που διαχώριζε τη λεωφόρο σε άνοδο και κάθοδο... Κοιτάζοντας το περιβάλλον γύρω μου, χωρίς να βιάζομαι... 

Ούτε και ξέρω με τι μπορεί να συνδέθηκα εκείνη την ώρα... Ξαφνικά, ήταν σαν να ακούω μέσα στο νου μου, ηλεκτροστατικούς τριγμούς σαν από χαλασμένο ραδιόφωνο... Γύρισα να κοιτάξω γύρω μου, μη τυχόν και συνέβαινε κάτι που αγνοούσα... Μεταξύ μας, θα το προτιμούσα.... Γύρεψα να δω και τις αντιδράσεις από τους άλλους συνοδοιπόρους μου... Κανείς δεν είχε πάρει είδηση....

Το ένιωθα σαν ένας ραδιοφωνικός δείκτης να γυρεύει το συντονισμό του, μέχρι να αποκτήσει καλό σήμα.... Κι όταν - με τα πολλά - το κατάφερε να σταθεροποιηθεί, το τρίξιμο σταμάτησε και "άκουσα" μέσα στο νου μου... 

"Κρατήστε τους κάτω... Κρατήστε τους φοβισμένους... Να πιστέψουν ότι η ζωή τους εξαρτάται από τον κόσμο αυτό"...

Τι ήταν αυτό?... Μου έκοψε την ανάσα... Και διέκοψα όλα τα σχέδια περί των απαραίτητων εργασιών... Τίποτα δεν ήταν απαραίτητο... Εγώ τα είχα ονομάσει έτσι... 

Άφησα όλες τις δουλειές, για την επόμενη μέρα... 

Γύρισα σπίτι, κλείνοντας την πόρτα πίσω μου σιγανά.... Πριν προλάβω να αφήσω τα πράγματά μου στην κρεμάστρα τους, βγήκα προς το μπαλκόνι... Κοίταζα για ώρα ανάμεσα στις πολυκατοικίες, όπου μπορούσα να βρω κενό μπλε χώρο από ουρανό... 

"Τελικά, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται..."... 

https://www.youtube.com/watch?v=ICecxOfmFtU&ab_channel=TommyB