- Ο Τελευταίος Πειρασμός -

Με την αδερφή μου, δεν Συναντιόμαστε συχνά... Εννοώ, δεν το επιζητούμε... Η κάθε μία, φαίνεται να έχει "τη δική της ζωή"... Μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι, έχοντας μεγάλη διαφορά ηλικίας... Kαι θα μπορούσε κάποιος να πει πως η μεταξύ μας Σχέση, εμποδιζόταν - κατά κύριο λόγο - από αυτό που λέγεται "άλλες γενιές"...
Θα χρειαζόταν ίσως κι εγώ να δω κάτι που έως τώρα δεν είχα μπορέσει... Η αλήθεια είναι πως, βοηθώντας στο μεγάλωμά της, την είχα - και την έβλεπα - περισσότερο σαν παιδί μου, παρά σαν αδερφή... 

Μέσα από την τριβή μου με ανθρώπους και παρόμοιες καταστάσεις, θα μπορούσα να πω πως τίποτα αξιόλογα διαφορετικό δεν συνέβαινε σε μας τις δύο... 

Οι οικογενειακές Σχέσεις, είναι - για τον καθένα από εμάς - από τα δυσκολότερα Μαθήματα... Από τα πιο απαιτητικά για την ψυχή... Από τα πιο προκλητικά για την Αναβάθμισή μας... 

Το βιβλίο "Μαθήματα Θαυμάτων", αναφέρει πως "Όλες οι Σχέσεις, είναι Αποστολές.... Και με όσους είναι να Συναντηθείς σε αυτή τη ζωή, θα Συναντηθείς αναπόφευκτα... Κι αυτό θα είναι για κάποιο λόγο, για ένα διάστημα, ή για μιά ολόκληρη ζωή..."...

Στην τελευταία περίπτωση, ανήκουν φυσικά οι Σχέσεις με την οικογένεια... Όπου υπάρχει μεγαλύτερη πολεμική, είναι επειδή το Μάθημα για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές είναι πολύ ουσιαστικό... Και για αυτό, δίνεται ένα ευρύ χρονικό περιθώριο - ακριβώς λόγω των δυσκολιών και των αντιστάσεων - ώστε να διέλθουν από την Εξυγίανση και να επιστρέψουν και αυτές - όπως όλες οι Σχέσεις - στην Ιερότητα.... Όλα τα Πράγματα επιστρέφουν τελικά εκεί όπου γεννήθηκαν... Όλα τα Πράγματα, επιστρέφουν στην Αγάπη...
Μάλιστα, στο βιβλίο αναφέρεται πως...
"Ακόμα και τα παιδικά μας χρόνια, δεν έχουν συμβεί όπως τα νομίζουμε... "...
Δηλαδή, μπορεί και να μην έχουν καμμία απολύτως σχέση με την ιστορία που λέμε στον εαυτό μας, για να νομιμοποιούμε τα παράπονά μας...
Και είναι αλήθεια πως δεν είναι πάντα ίδιο το φάρμακο, που να μπορεί να θεραπεύσει κάθε παράπονο... Κάποιες φορές, αλήθεια, είναι λίγο πιο δύσκολο να επιστρέψει ο νους στη Σωστή του Θέση... Άλλες πάλι, μπορεί να είναι ξεκαρδιστικά απλό...
Θυμάμαι, μιλούσαμε κάποια στιγμή με την αδερφή μου στο τηλέφωνο... Δεν ξέρω γιατί προσπαθούσα τόσο πολύ να την πείσω, για κάτι που ούτε και το φέρνω στη μνήμη μου πια... Κλείνοντας το τηλέφωνο, απλά ήμουν εξοργισμένη μαζί της...
"Μα...Μα... Μα.... Δεν καταλαβαίνει?...."...
Και προκαλώντας με λίγο ακόμη, ο νους μου κατέθεσε αυτό το επιχείρημα...
"Μα κάνει... Κάνει σαν να είναι δεκαπέντε χρόνια μικρότερη..."...
Στο οποίο, μιά γλυκειά φωνή μέσα μου, έσπευσε να με Διορθώσει διακριτικά...
"Εμμμμ... Είναι... Είναι όντως δεκαπέντε χρόνια μικρότερη...."...
Με ένα απλό "ουπς", είχα ήδη συνέλθει... Και τόλμησα να γελάσω με τον εαυτό μου....
Μερικές φορές, είναι πραγματικά τόσο απλό...

https://www.youtube.com/watch?v=qMCQgb1YxI8&ab_channel=AneBrun

Εκείνο τον καιρό, η δουλειά μου απαιτούσε να βρίσκομαι πολλές ώρες στο δρόμο... Εργαζόμουν ως πωλήτρια συμπληρωμάτων διατροφής, σε φαρμακεία ανά την Αθήνα... Την ημέρα εκείνη, το πρόγραμμα περιελάμβανε τα φαρμακεία που βρίσκονταν στο κέντρο...

Ξεκίνησα πολύ πρωί και το μεσημέρι με βρήκε πια στην Αιόλου... Κρατώντας στα χέρια τα απαραίτητα...  Την τσάντα εργασίας και το μπουκάλι μου με το νερό...

Ξαφνικά, ήταν σαν κάτι να με ακινητοποίησε... Έκανα να προχωρήσω, μα δεν μπορούσα να κάνω βήμα... Η δύναμη που με κρατούσε, ήταν σαν να με έχουν πιασμένη δύο τουλάχιστον άτομα από το κάθε πλάι μου... Το δοκίμασα, μα δεν μπορούσα να κουνηθώ...

Το περιβάλλον γύρω μου, για άλλη μία φορά, άρχισε να αλλοιώνεται...

"Άκουσα" τότε... 

"Μείνε εδώ... Σε λίγο, θα περάσει η αδερφή σου..."...

Ήταν μάλλον από αυτά στα οποία θα έπρεπε να υπακούσω... Δεν ήξερα το λόγο αλλά, έτσι κι αλλιώς, το να γνωρίζω το λόγο των πραγμάτων δεν ήταν στις αρμοδιότητές μου... Είχα μάθει να "εκτελώ"...

Έμεινα εκεί, όπως χρειαζόταν και όπως μου είχε μόλις ζητηθεί... Αποφάσισα να το δω σαν ένα διάλειμμα από την εργασία μου... Δεν πέρασε πολύ ώρα και την είδα να έρχεται από μακρυά...

Η έκπληξή της ήταν φανερή... Δεν το περίμενε... 

Εγώ, της χαμογέλασα... Ήμουν - εξ' άλλου - ενημερωμένη... 

Καθίσαμε σε ένα πεζουλάκι, να πούμε η μία στην άλλη τα νέα μας... Όσο γινόταν....
Όσο γινόταν, γιατί ενώ φαινόταν πως και οι δύο καταβάλουμε μιά φιλότιμη προσπάθεια επικοινωνίας, ένιωθα πως υπήρχε - στο πεδίο ανάμεσά μας - ένας υπόκωφος ανταγωνισμός... Μιά σκιά... Που σκοτείνιαζε την καθαρότητα και των δυό μας... Λες και είχαμε κάτι ποτέ να χωρίσουμε... Αλήθεια, δεν πιστεύω πως κανένας έχει να χωρίσει τίποτα με κανέναν... Κι όμως... Ακόμη μία αλήθεια είναι πως, αφού μπορούσα να το δω - να το νιώσω - αυτό για μένα σήμαινε πως το εν λόγω στοιχείο βρισκόταν και μέσα μου... Και αυτό, θα χρειαζόταν να το δω... Για μένα... Πρώτα για μένα...

Το ένιωθα πως χρειαζόταν να ειπωθούν κάποια πράγματα... Πως κάτι χρειαζόταν να ακούσουμε και οι δύο... Ποτέ δεν θεραπεύεται ένας μόνος του... Πάντα, ανά δύο...
Σε κάθε τέτοια περίπτωση, ποτέ δεν γνωρίζω από την αρχή το τι είναι να ειπωθεί... Η Στιγμή είναι που καθοδηγεί τα πράγματα και τις λέξεις... 

"Στο Σωστό Άνθρωπο, με τα Σωστά Λόγια, τη Σωστή Στιγμή..."...

Η Στιγμή ήταν που υπαγόρευσε εκείνη την ώρα, καταμεσίς της Αιόλου, την ερώτηση - κοάν... 

"Γιατί πιστεύεις πως η ζωή σου είναι τελείως διαφορετική από τη δική μου?..."...

Μπερδευόμαστε... Και είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό... Τόσο, που ούτε και το αναγνωρίζουμε...
Μπερδευόμαστε από τα διαφορετικά σενάρια ζωής που διαθέτει ο καθένας από εμάς και αυτό μας κάνει να ξεχνάμε - ή να μην βλέπουμε - την Αλήθεια... Την Ουσία των Πραγμάτων πέρα από το Διαχωρισμό των φυσικών σωμάτων ή και των ρόλων που υιοθετούμε... Όλων εκείνων των Εμποδίων που αποτρέπουν την Ενότητά μας... 

Γιατί πιστεύεις πως η ζωή σου είναι διαφορετική από τη δική μου?...
Η Ερώτηση ήταν για εκείνη, για εμένα και για όλους... Χρειαζόταν να το ακούσω κι εγώ...
Γιατί πιστεύεις πως η ζωή σου είναι διαφορετική από τη δική μου?...

Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι απλά μία Παρανόηση... Όποιο είδωλο κι αν επιλέξεις να κοιτάξεις στον καθρέφτη, δεν αλλάζει αυτό που αρχικά καθρεφτίζεται...

Αυτός είναι ο Τελευταίος Πειρασμός.... Το να πιστέψεις πως είσαι διαφορετικός... Πως είσαι αλλιώτικος... Πως είσαι έξω από εμένα... Πως είμαι έξω από εσένα...
Εκεί μας καθοδηγεί ο Εγωικός Νους που ειδικεύεται στο να "ξεχωρίζει", μόνο και μόνο για να μας αποτρέψει από το να Δούμε... Γιατί, η βαθύτερη Αλήθεια του πράγματος, θα επέβαλε αναπόφευκτα μία διαφορετική συμπεριφορά... Μία αντιμετώπιση προς τον καθένα, που δεν έχουμε συνηθίσει.... Και που δεν έχουμε μάθει.... Και που καλούμαστε να βάλουμε σε εφαρμογή... 

Η βαθύτερη Συμπόνοια, μπορεί να προέλθει από μία τέτοια κατανόηση... 

Αυτή και μόνη η φράση, είναι φράση-κλειδί για την Αλλαγή... Για όλα τα πράγματα... 

Κοίταξε με, πραγματικά... Το ίδιο θα κάνω κι εγώ... Πρώτα, εγώ...
"Είμαι ο Άλλος σου Εαυτός"... Ή, αλλιώς...

"Είμαι Ο Άλλος Εσύ"...

https://www.youtube.com/watch?v=-J9bwNLRiJU&ab_channel=sbrouf