- Το Περιβάλλον της Παρουσίας -

Επισκεπτόμουν τη *Χ* κάθε φορά που χρειαζόμουν ένα ευεργετικό άγγιγμα... Η *Χ*, είναι χαρισματική πρακτικός της Κρανιοιερής θεραπείας... Είναι μία διαδικασία πολύ απαλή για το σώμα αλλά ιδιαιτέρως δυνατή ενεργειακά... Άκρως αποτελεσματική, τουλάχιστον σε μένα... 

Εκείνη την ημέρα, έφτασα στη Συνάντησή μας με πολλή χαρά... Το χρειαζόμουν... Χωρίς πολλά λόγια και καθυστέρηση, ξάπλωσα στο κρεβάτι που είχε για τις θεραπείες της... Με σκέπασε με μία κουβέρτα... Δεν είχε περάσει πολύ ώρα και είχα ήδη βρεθεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου... Ήμουν έτοιμη... 

Σε αυτό το σημείο, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ένιωσα ξαφνικά πως δεν είμαστε μόνες μας μέσα στο δωμάτιο... Αντιλαμβανόμουν - χωρίς να κοιτάζω - πως μόλις είχαμε δεχθεί Επισκέψεις... Δεν είπα τίποτα σε κείνη... Δεν ήθελα καθόλου να μιλήσω εκείνη την ώρα... Ακόμη κι αν το ονειρευόμουν, δεν ήθελα να ξυπνήσω.... Μόνο χαμογέλασα.... Και ήταν σαν να έχουν σταθεί μπροστά μου και πάνω από το κεφάλι μου, ψηλόλιγνες αιθέριες οντότητες, που είχαν προσέλθει για να συμβάλλουν... Πιθανολογώ, για να συμμετάσχουν στη θεραπεία.... 

"Άφησέ μας τώρα.... Τώρα, αναλαμβάνουμε Εμείς..."....
Χαμογέλασα συναινώντας και ήταν σαν να δίνω την έγκρισή μου.... "Εντάξει..."...
Για ό,τι ήταν να γίνει, για ό,τι ήταν να συμβεί.... Ένιωθα απεριόριστα ασφαλής... 

Εγώ - που δεν γνώριζα τίποτα - "έφυγα" από τη μέση... Ήμουν σε Καλά Χέρια...
Μόνο αυτό κατάλαβα... Πως είχα - ξαφνικά - εγκαταλείψει το σώμα μου.... Έμοιαζε σαν να έχω λιποθυμίσει... Κι αφέθηκα ολοκληρωτικά....

"Μεταφέρθηκα" - με μετέφεραν - σε ένα σκοτεινό δωμάτιο... Σκοτάδι πηχτό και απόλυτο... Ούτε και ξέρω που βρίσκομαι, αν υπάρχει χώρος γύρω μου για να κινηθώ... Το νιώθω όμως σαν φυλακή, σαν περιορισμό...Φως, δεν υπάρχει πουθενά... Από κάπου έξω, ακούγονται φωνές.... Βρισιές και ουρλιαχτά... Σαν κάποιος να καυγαδίζει και να πετάει πράγματα στο πάτωμα... Εκκωφαντικό... Νιώθω να φοβάμαι... Έχω κουλουριαστεί, έχω αγκαλιάσει τα πόδια μου με τα χέρια, με το κεφάλι στα γόνατα... Κάνω μικρές κινήσεις πέρα-δώθε, σαν να χρειάζομαι να νανουρίσω και να παρηγορήσω τον εαυτό μου... Κλαίω, από το φόβο μου... Ο φόβος μου, ήταν πολύς.... Για τις φωνές και για το σκοτάδι... Σαν να γίνεται πόλεμος...

Βγάζω λίγο έξω τα μάτια μου και το μόνο που μπορώ να δω είναι μία μικρή βαλίτσα, ακριβώς δίπλα μου... Την αναγνωρίζω... Την ξέρω καλά... Είναι αυτή με την οποία ήρθα εδώ... Προσπαθώ να εξετάσω αν υπάρχω πραγματικά.... Δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχω - όχι μέσα σε τόσο σκοτάδι - ή αν το ονειρεύομαι πως υπάρχω...

Τίποτα δεν φάνηκε να έχει συμβεί, όταν ξαφνικά οι τσακωμοί σταμάτησαν... Χωρίς αιτία, χωρίς να σβήσει μαλακά η έντασή τους... Απλά, σταμάτησαν... Κι όχι μόνο είχαν σταματήσει οι φωνές, αλλά πλέον και κανένας "άλλος" δεν ήταν έξω... Ξαφνικά, τίποτα δεν ακουγόταν.... Ησυχία...

Χρειάστηκα λίγο χρόνο για να συνέλθω και να σιγουρευτώ... Δεν ακουγόταν τίποτα... Έκανα να σηκωθώ, πολύ διερευνητικά, καθώς δεν γνώριζα πόσο μικρό ή μεγάλο είναι το δωμάτιο που βρίσκομαι... Κατάφερα να σηκωθώ... Το σώμα μου είναι μικρό... Μικρού παιδιού... Μα είμαι πολύ δυνατή, έτσι νιώθω για κάποιο λόγο... Στάθηκα όρθια... Κοιτάζω κάτω... Στα μικρά μου ποδαράκια, φοράω κόκκινα παπούτσια... Με μπαρέτες... Τα αγαπημένα μου... Κι αυτά τα γνώριζα... Μου αρέσουν πολύ τα παπούτσια μου... Καθώς σηκώνομαι, δεν ξεχνώ να πάρω μαζί και τη βαλίτσα μου... Χωρίς να ψάξω πολύ, τα χέρια μου έπιασαν κάτι σαν πόρτα... Μία ξύλινη πόρτα... Δεν ήταν ποτέ κλειδωμένη και άνοιξε εύκολα.... Με το που την ακούμπησα με τα δάχτυλά μου...

Βγήκα έξω... Όχι χωρίς φόβο, ακόμα... Μπροστά μου, υπήρχαν σκάλες.... Αποφάσισα να ανεβώ... Ένα-ένα σκαλί.... Κι αυτό, με κάποια δυσκολία.... Είμαι ακόμη μουδιασμένη... Σαν να περπατάω για πρώτη φορά.... Ήμουν σε υπόγειο, λοιπόν...

https://www.youtube.com/watch?v=iRf7xjdfMfM&ab_channel=%CE%9B%CE%95%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%99%CE%9B%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%99

Προχωρώ αργά... Δεν ξέρω τι να περιμένω... Κι όμως, έτσι ξαφνικά, δεν ανησυχώ... Σαν να έχω ήδη σκεφτεί...."Τίποτα δεν μπορεί να είναι χειρότερο από εκεί που ήμουν ως τώρα...."....

Τα σκαλιά βγάζουν σε ένα πυκνό Δάσος... Με όλες τις εκδοχές των χρωμάτων της Φύσης... Ένα τεράστιο δέντρο είναι στα δεξιά μου... Παντού έχει Φως... Άχρονο... Σαν η εικόνα να είναι ακίνητη μα με μία έντονη, ζωντανή Παρουσία... Μιά καινούργια φρεσκάδα.... Ούτε λίγο αεράκι δεν διαταράσσει την Ησυχία... Δεν υπάρχει κανείς... Πουθενά... Κι όμως, μία απίστευτη αίσθηση Ασφάλειας γέμιζε την εικόνα, τον αέρα που ανέπνεα και όλα τα κύτταρά μου... Χαμογέλασα... Κι ήταν σαν να ήρθε αυτή η Διαπίστωση, από μόνη της...
"Ώστε τελικά, η Αληθινή Ασφάλεια, δεν έρχεται από τους άλλους ανθρώπους...."...
Παρακολουθούσα τις λειτουργίες του νου μου... Εξελισσόταν με την ταχύτητα του φωτός...  Τουλάχιστον, ως προς την Κατανόηση των Πραγμάτων... Και οι Διαπιστώσεις, συνέχισαν...
"Κι ώστε τελικά... Η Αληθινή Ασφάλεια, δεν έρχεται από συνθήκες... Ούτε από την ασφάλεια ζωής... Ούτε από εργασία... Ούτε καν από χρήματα.... "....
Δεν το περίμενα.... Σε αυτό το τελευταίο, γέλασα από τα σωθικά μου.... Ξαφνικά.... Μα τίποτα δεν ακούστηκε εκεί που ήμουν... Όπως βγήκε από μέσα μου, το γέλιο μου αναμίχθηκε με το Φως...
Είχα - ξαφνικά - απεξαρτηθεί.... Από Όλα.... Από ό,τι ένιωθα πως με περιόριζε...
Και συνέχισα.... Ήθελα πολύ να με γνωρίσω... Τώρα, που ήμουν απόλυτα μόνη και μόνη δεν ένιωθα... Και είδα...

Δεν πεινάω.... Δεν διψάω....Δεν έχω Ανάγκη καμμία... Και κανένα "Θέλω"... Τι άλλο θα μπορούσα να θέλω, παρά μόνο να είμαι εδώ.... Δε λείπει τίποτα... Καμμία Έλλειψη.... 

Κάτι σαν υπόλειμμα παρόρμησης από μέσα μου, βάλθηκε να δοκιμάσει να "κάνει" κάτι... Η πρόθεση της κίνησης, ματαίωσε αμέσως τον ίδιο τον εαυτό της... Δεν υπάρχει τίποτα να "κάνω", μόνο να "είμαι" εκεί...
Μένω εκεί... Κάτω από το Δέντρο...Το αποφάσισα.... Με τη βαλίτσα μου, ακουμπησμένη δίπλα μου... Ούτε καν θα την ανοίξω... Θα μείνω ακίνητη.... Τίποτα άλλο δεν υπάρχει...

Νιώθω να έχω αλλάξει... Σαν να έχω Μεταμορφωθεί... Σαν να ξαναγεννήθηκα, σε μιά Άλλη Συνθήκη... Ο Πόλεμος τελείωσε... Τον Πόλεμο, τον ξέχασα...

Κάθομαι τώρα στο μοσχοβολιστό χώμα... Κοιτάζω επάνω και γύρω μου... Δεν υπάρχει τίποτα.... Μόνο Φως και Φύση... Ούτε καν θυμάμαι πού ήμουν πριν...
Ούτε χαρά, ούτε λύπη... Μόνο Φως...

https://www.youtube.com/watch?v=lmGoJuUTx1U&ab_channel=everyonelovesbutters

Έμεινα - με "άφησαν" - σε αυτό το Πεδίο, ώσπου να απορροφηθούν και να ενσωματωθούν οι Συχνότητές του... Τώρα, είχα δει... Μου είχαν δείξει... 

Θα επέστρεφα στο σώμα μου... Και θα άνοιγα ξανά τα μάτια, σε αυτό που ονομάζουμε "πραγματικότητα".... Θα συνέχιζα τις εργασίες μου, τις ενασχολήσεις και τις έρευνές μου... Αυτό που είχε αλλάξει, δεν θα φαινόταν.... Θα παρέμενε αόρατο "δια γυμνού οφθαλμού".... Και δεν θα είχε καμμιά σημασία... Ο,τι είναι Σημαντικό, δεν φαίνεται.... 

Και το σημαντικό ήταν πως είχα δει... Ένα Άλλο Πεδίο, είναι άκρως αληθινό και αδιανόητα πιο υπαρκτό.... Τώρα, το γνώριζα... Και τώρα, θα το έφερα μαζί μου... 

Όπου πήγαινα και με όποιον βρισκόμουν.... Θα υπήρχε κάτι στα κύτταρά μου, που θα μιλούσε χωρίς λόγια... Για "κάτι άλλο" που υπάρχει για όλους μας.... Για "κάτι άλλο" που είναι ο δικός μας Παράδεισος.... Για "κάτι άλλο" που - χωρίς θορύβους - θα λέει πως ο Πόλεμος τελείωσε... 

Το Περιβάλλον της Παρουσίας, είναι ο Παράδεισος επί της γης... Ο Παράδεισος που μοιραζόμαστε... Και είναι για όλους, για κάθε στιγμή που θα ζητήσουμε "κάτι άλλο" από αυτό που έχουμε συνηθίσει.... Για κάθε στιγμή που θα πούμε "χρειάζομαι να δω διαφορετικά"... 

Αυτό είναι και η έννοια της φράσης... "Μέσα στον κόσμο, αλλά όχι από τον κόσμο αυτόν...".... Γιατί, αυτό θα γίνει... Αυτό θα συμβεί... Αυτό χρειάζεται...
Το Περιβάλλον της Παρουσίας, είναι το μόνο Πεδίο όπου μπορούμε να Συναντηθούμε αληθινά... Είναι το Περιβάλλον που μας Δημιούργησε.... Είναι το Περιβάλλον της Αγάπης... 

Είναι - στ΄αλήθεια - εύκολο.... 

Είναι ήδη Εδώ....
Και είσαι Ευπρόσδεκτος...

https://www.youtube.com/watch?v=SZ16mn757MA&t=45s&ab_channel=TheHonestGuys-Meditations-Relaxation