- The Ripple Effect -

Είναι βέβαιο...Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο με βαθιές, αλλά προσωρινά ανεξερεύνητες γνώσεις... Όλοι και για όλα... Ερχόμαστε εδώ χωρίς τη Μνήμη...

Για να καταφέρουμε κάποια στιγμή να ξαναθυμηθούμε... Για να εν-θυμηθούμε...

Είχα πάντοτε μία απέραντη αγάπη και συμπόνοια για όλους εκείνους που υπέφεραν... Η ίδια, προέρχομαι από μία οικογένεια που τα μέλη της - κι από τις δύο πλευρές - υπέφεραν πολύ, στην αρχή ή στο τέλος τους, από την ασθένεια αυτή, από την οποία και κατέληγαν...

Θυμάμαι να λέω ως παιδί, όταν μιλούσαν οι μεγάλοι για τον έναν ή τον άλλο και το "πρόβλημά του", ότι η ασθένεια αυτή είναι ψυχοσωματική... Με κοιτούσαν παράξενα... Δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτό ήταν επειδή ήμουν μικρή, ή, επειδή έλεγα μία αλήθεια που δεν μπορούσαν να παραδεχθούν... Είναι, φαίνεται, δύσκολο να δεχθούμε τη άρρηκτη σύνδεσή μας με τον Άλλο, είναι δύσκολο να παραδεχθούμε πως σε ο,τι συμβαίνει, είμαστε συνεργοί...

Κοιτούσα ανθρώπους που ήδη έπασχαν από καρκίνο, και μπορούσα να "δω" όλη τη θλίψη, όλο τον καταπιεσμένο θυμό, ο,τι κρατούσαν μέσα τους... Σίγουρη ότι αυτά ήταν η πηγή του "κακού"...Φορές, η καρδιά μου λύγιζε...

Δεν υπήρχε ούτε μία περίπτωση ανθρώπου από αυτούς, που να μην έχει δυσαρέσκεια για τη ζωή του... Για τους γύρω του...Για τους "δικούς του" ανθρώπους... Γιατί να είναι "έτσι" κι όχι "αλλιώς"... Ο καρκίνος είναι - κι αυτός, όπως και όλες - μία πολυπαραγοντική ασθένεια με απεύθυνση... Μία κραυγή εκ των έσω και προς τους ανθρώπους του περιβάλλοντος... Νιώθω πως, αν για τον οποιοδήποτε λόγο, εξέλειπαν τα "πρόσωπα", η ασθένεια δεν θα είχε λόγο ύπαρξης...

Ναι, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως η ασθένεια μπορεί να προέλθει από κακή διατροφή, από το περιβάλλον, από εθισμούς ή ο,τιδήποτε άλλο...

Για τον τρόπο που "έβλεπα" και "βλέπω" τα πράγματα, συνεχίζω να πιστεύω αυτό... Δυσλειτουργικές ανθρώπινες σχέσεις, διαταράσσουν την ψυχική Ισορροπία... Σε κάθε τέτοιο "κρούσμα", υπάρχει διαπιστωμένα στο περιβάλλον, ένας "σημαντικός Άλλος" με υπέρμετρο εγωισμό... Που λειτουργεί συνεργατικά με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου που "χάνει τη ρώμη του"... Ακόμη αποφεύγουμε να δούμε τον Άνθρωπο σαν Όλον...Δεν είναι τυχαίο, η μεγάλη ευαισθησία των ανθρώπων που πάσχουν από τη συγκεκριμένη ασθένεια...

Δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί, ως παιδί, είχα τέτοια συμπόνοια ειδικά για αυτές τις περιπτώσεις...

Ίσως γιατί θα χρειαζόταν να προσφέρω τη βοήθειά μου, όπως και έκανα πολλές φορές ως τώρα σε συγγενικά πρόσωπα... Ίσως, γιατί θα το ζούσα κι εγώ... Ίσως πάλι, γιατί "ετοιμαζόμουν" να βοηθήσω ακριβώς για αυτό το κομμάτι που πάντα πίστευα ότι πάσχει πραγματικά, με τη βοήθεια του Πνεύματος και της πνευματικής όρασης που διέθετα ως εργαλείο...

Πρόσφατα, "έλαβα" ένα Μήνυμα σχετικό...

Θα πήγαινα να ξαναδώ ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, μία δασκάλα μου από τα παλιά...

"Ζήτησα" να μου δοθεί ένα Μήνυμα, σαν δώρο χρήσιμο για την οικογένειά της που, τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται...

Το Μήνυμα ήταν σαφές, όσο ήταν και δύσκολο...

Η κόρη της πάσχει από καρκίνο... Μου ζητήθηκε, λοιπόν, να μεταφέρω το εξής Μήνυμα, όχι στην κόρη αλλά στη μητέρα την ίδια...

"Χρειάζεται να ζητήσει Συγνώμη, για όσα η κόρη της πιστεύει πως έχει κάνει....Η ίδια δεν μπορεί τώρα να θεραπευτεί μόνη της... Χρειάζεται να βοηθήσει η μητέρα για το μέρος που της αναλογεί.... Αν γίνει αυτό, μεγάλο κομμάτι της ασθένειας, θα εξαλειφθεί..."

Και μου "έδειξαν" πως, αμέσως μετά την "εκπομπή" αυτής της Λέξης, ως δια μαγείας, θα έφευγε μεγάλο ασθενές μέρος από το σημείο που έπασχε....

Καθώς η επίσκεψη αυτή θα ήταν, όπως ήθελα να πιστεύω, μία απλή κοινωνική επίσκεψη, αντέδρασα στην ιδέα της μεταφοράς ενός τέτοιου Μηνύματος...

Και τότε, το Μήνυμα συνεχίστηκε...

"Πες της, πως αν καταφέρει να το κάνει, να ζητήσει Συγνώμη, θα είναι σαν να το κάνουν ταυτόχρονα πολλές άλλες μητέρες...."

Και μου "έδειξαν" μία λίμνη που, όταν πετάξεις μέσα τους ένα πετραδάκι, αυτό κάνει κυματισμούς που απλώνουν στο νερό...

Η Θεραπεία θα απλωνόταν... Η Θεραπεία, θα ήταν και για τις δύο... Και για όλους....Τόσο είμαστε συνδεδεμένοι...

Το μέγεθος της εικόνας που μου παρουσίασαν, ήταν δαιδαλώδες...

Πώς μπορεί κάποιος να ζητήσει "συγνώμη" για κάτι που δεν έχει κάνει?... Ή, μήπως, έχει κάνει?... Και μπορεί αυτό να θεραπεύσει κάτι τόσο δύσκολο?... Και με ποιο τρόπο η "θεραπεία" θα ήταν και για τις δύο?...

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, εμφανίστηκε στο σπίτι και η κόρη... Δεν την περίμενα... Αλλά, φαίνεται πως χρειαζόταν να είναι εκεί, ώστε να γίνουν και για μένα τα πράγματα προφανή...

Κατά την απουσία της μητέρας, η κόρη μου την κακολογούσε... Κατά την απουσία της κόρης, κακολογούσε η μητέρα... Πατήρ πάντων, πόλεμος... 

Το Μήνυμα είχε δίκιο... Υπήρχε στην οικογένεια και μεταξύ των γυναικών, θυμός, θλίψη, φόβος και όλα τα "συστατικά" που δημιουργούν τον Πόνο...

Η θέση μου ήταν δυσχερής... Δεν είχα βρει ακόμη την κατάλληλη ευκαιρία... Δεν μπορούσα όμως και να αφήσω τα πράγματα έτσι...

Διεκδίκησα το χώρο μου και το χρόνο μου... Ζήτησα από την κόρη - με μία διακριτική αφορμή - να φύγει από το δωμάτιο... Έβαλα τη μητέρα και πρώην δασκάλα μου, να καθίσει απέναντί μου...

Και της μετέφερα το Μήνυμα...

Αφού με άκουσε, με τα μάτια ορθάνοιχτα για ο,τι συνέβαινε και για ο,τι μπορούσε να καταλάβει, έκανε μία παύση και είπε...

"Αφού θα βοήθησει κι άλλες μανάδες, θα το δω..."...

Σκέφθηκα εκείνη την ώρα, πως όλα εν σοφία εποίησε... Δηλαδή, μου είχαν μεταφέρει και το υπόλοιπο Μήνυμα, αυτό για τις άλλες μητέρες, ποντάροντας έτσι στην υπευθυνότητά της... Βοηθώντας την, δηλαδή, να υπερκεράσει την οποιαδήποτε άλλη σκέψη μεταθέτοντας τη σημασία του πράγματος και - ουσιαστικά - να υπερβεί εαυτόν...
"Θα πρέπει όμως να σκεφτώ και τον εγωισμό μου... Αν είναι να το κάνω για την κόρη μου... Καταλαβαίνεις...."...

Μάλιστα... Τότε κατάλαβα...

Έπασχαν και οι δύο... Η μία από την Ασθένεια, η άλλη από τον Εγωισμό...

Η εργασία μου είχε τελειώσει... Χρειαζόταν να μείνει μόνη της, το ίδιο κι εγώ...

Είμαστε συνδεδεμένοι... Ο Πόνος του Άλλου, είναι αναπόφευκτα δικός μας...
Θεραπευόμαστε εμείς και θεραπεύονται οι Άλλοι γύρω μας... Και αντίστροφα... 

Είμαστε Ένα, αλλά είμαστε πολύ μικροί ακόμη για να καταλάβουμε...

Και η Θεραπεία για την Πνευματική Ασθένεια, δεν μπορεί να είναι του υλικού κόσμου...

Η Θεραπεία για την Πνευματική Ασθένεια, είναι τα Φάρμακα της Ψυχής...

Συγχώρεσέ με... Σε αγαπώ... Είμαι Εδώ...

Κι όχι πολλά...

Μία συγνώμη...Μία υπαναχώρηση... Μία αγκαλιά...

Καταλαβαίνεις?...

Πολύ μικροί ακόμη...

https://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA&ab_channel=ABorlandFan