- Δείπνο για 144.000 -

Τον καιρό που βρισκόμουν κοντά στον τότε δάσκαλό μου, ως εκπαιδευόμενη στην Kriya Yoga, έκανε την εμφάνισή του ένας καινούργιος μαθητής... Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ αφοσιωμένη σε αυτό που γινόταν και σεβόμουν τα πράγματα που μάθαινα... Έτσι που δεν έδινα σημασία ιδιαίτερη στους περαστικούς που έρχονταν και παρέρχονταν, που ήταν πολλοί σε όλο το διάστημα της δικής μου παραμονής...

Εκείνον όμως, τον είχα προσέξει... Είχε ξυρισμένο το κεφάλι του, ήταν μυώδης με δυνατό σώμα και η όλη προσεγμένη εμφάνισή του, φώναζε έκδηλα "μαθητής της γιόγκα"... Τα μάτια του, ήταν γυαλιστερά και το βλέμμα του ακουμπούσε στα πράγματα με έναν σχεδόν αδιάκριτο τρόπο... Με τον ίδιο τρόπο, κοίταζε κι εμένα... 

Πολύ σύντομα, ένα απόγευμα μετά το μάθημα, με πλησίασε και μου έπιασε την κουβέντα... Κατηφορίσαμε μαζί το δρόμο της επιστροφής προς το τρένο... Κατοικούσαμε την ίδια περιοχή των Αθηνών... Το βρήκε πολύ ενδιαφέρον και μία ωραία αφορμή να ξαναβρεθούμε... Εκεί, χωρίς να χάσει πολύ χρόνο, με προσκάλεσε την Κυριακή που ακολουθούσε, σε γεύμα... Συμφωνήσαμε να τηλεφωνηθούμε το ίδιο πρωινό, για να μου δώσει την ακριβή διεύθυνση και την ώρα που θα ήταν έτοιμο το μεσημεριανό μας... 

Χρειάστηκε να μιλήσουμε αρκετές φορές εκείνη την Κυριακή... Όλο μετέθετε την ώρα της Συνάντησής μας, πως κάτι διαρκώς προέκυπτε... Είχε πάει απόγευμα ήδη, κι εγώ ακόμη δεν ήξερα αν χρειαζόταν να τακτοποιήσω το θέμα του φαγητού στο σπίτι μου ή να περιμένω... 

Από την μία αναβολή στην άλλη, τελικά θα Συναντιόμασταν το βράδυ... Βράδυ, δεν μου άρεσε πλέον να κυκλοφορώ, καθώς το πρόγραμμά μου είχε αλλάξει... Ξυπνούσα αρκετά πρωί, αχάραγα σχεδόν, για τις πρακτικές μου... Δεν αντέδρασα όμως και συμφώνησα, ακόμη κι αν ήταν με ακεφιά... 

Είχε για τα καλά νυχτώσει όταν έφτασα έξω από την πόρτα του σπιτιού του, σκεπτόμενη πως θα ήταν ωραίο να έχει μαγειρέψει κάτι καλό... Κάτι τέτοιο, θα δικαίωνε την αναμονή και την πείνα μου... Επανειλημμένα, εξ'άλλου, μου είχε πλέξει το εγκώμιο για τον εαυτό του και τις μαγειρικές του ικανότητες... 

Μόλις άνοιξε η πόρτα, με υποδέχθηκε με τα ίδια γυαλιστερά μάτια... Ο χώρος του, ήταν επιτηδευμένος και επιμελώς κρατημένος σε ημίφως... Με μία απαλή μουσική να ακούγεται, χωρίς τίποτα να προσθέτει στην ατμόσφαιρα... Στο τραπέζι του σαλονιού, υπήρχαν αναμμένα κεριά και δύο ποτήρια κρασί... Μυρωδιές από φαγητό...Όχι... Πουθενά δεν ανακάλυπτε κάτι τέτοιο η όσφρησή μου... Και το ένστικτό μου, χωρίς να θέλω να ανησυχήσω, έπιανε κάτι περίεργο στον αέρα... 

Εκεί που πρώτα πήγε ο νους μου ήταν το αναμενόμενο, έως και φυσιολογικό θα το έλεγα... Δεν ήταν όμως έτσι... 

Αφού άρχισε να μιλάει - μονοπωλώντας τα λόγια και σχεδόν για να με ζαλίσει - περί ανέμων και υδάτων, είδα πως περνούσε η ώρα και η προοπτική της Συνάντησης άλλαζε από το αρχικό σχέδιο... Η δυσφορία μου ήταν πια δύσκολο να κρυφτεί...
Έκανε μία παύση, κι αφού απλώθηκε επιδεικτικά στον καναπέ του, με κοίταξε με σοβαρό ύφος και μου είπε :
"Άκου... Θα σου πω γιατί σε κάλεσα εδώ...Ξέρω πως ανήκεις στους 144.000... Είσαι μία από αυτούς... Και εγώ, είμαι εδώ για να σε σταματήσω... Κατάλαβες?"...
Ο τόνος της φωνής του, είχε κάτι αδιάφορα απειλητικό...
Το μόνο που είχα καταλάβει και με αφορούσε, ήταν ότι δεν είχε σκοπό να υποδεχθεί την όρεξή μου στο σπίτι του... Αυτό, και το ότι ήταν ώρα να φύγω...
Τίποτα άλλο δεν είχα καταλάβει, μα ούτε και αναρωτήθηκα... Μόνο μάζεψα χωρίς άλλη εξήγηση τα πράγματά μου και βγήκα από την πόρτα του... Χωρίς να κοιτάξω πίσω...
Δεν τον ξαναείδα έκτοτε... Ούτε κι εμφανίστηκε ξανά στο μάθημα...
Απορροφημένη με την εκπαίδευσή μου, έψαξα τις λεπτομέρειες για το νούμερο που είχε αναφέρει, πολύ αργότερα... Αφού είχα σχεδόν ξεχάσει τη Συνάντηση αυτή, τοποθετώντας την στην κατηγορία των Παραστρατημένων Νοών...

https://www.youtube.com/watch?v=vrj3-5DJvNg&ab_channel=ElenaProhorova