- Θεραπεία Πεποιθήσεων -

Ένιωθα πάντοτε τον εαυτό μου να είμαι "μητέρα"... Αυτός ήταν ο τρόπος που ένιωθα προς όλους τους ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους... Προς τους γονείς μου όταν ήμουν μικρή, προς την αδερφή μου όταν γεννήθηκε, προς τις σχέσεις μου, τους μαθητές μου, ακόμη και προς ανθρώπους της ζωής μου που τύχαινε να είναι πολύ μεγαλύτεροι από μένα σε ηλικία... Είχα μέσα μου έντονα την αίσθηση της φροντίδας, της συμβουλής, της τρυφερότητας, της δεκτικότητας, της αγάπης... Σχεδόν ένιωθα όλους τους ανθρώπους "παιδιά μου"...

Ειδικά προς τα παιδιά της ευρύτερης οικογένειας αλλά και πέρα από αυτά, όποτε συναντούσα στο δρόμο της ζωής μου παιδιά, τα θεωρούσα και τα ένιωθα "και δικά μου"...

Δικά μου, βιολογικά και εξ'αίματος παιδιά, δεν συνέβη να αποκτήσω... Ποτέ δεν έμεινα έγκυος σε κάποια από τις "σοβαρές" σχέσεις μου και μέσα από την τροπή που είχε πάρει η ζωή μου, αυτό ήταν κάτι που είχα ξεχάσει σαν ενδεχόμενο... 

Η εικόνα που είχα φτιάξει στο μυαλό μου για το όλο θέμα, είχε προλάβει να συμπληρωθεί από πολύ νωρίς, από τις απόψεις των γιατρών σχετικά...

Ανέκαθεν βίωνα ανισορροπίες στην γεννητική περιοχή και μου είχαν πει πως, μεγαλώνοντας τα πράγματα θα γίνουν πιο δύσκολα σχετικά με πιθανή σύλληψη... Το θέμα "σοβάρεψε" όταν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά από τη δεκαπενταετή περίπου καθημερινή άσκησή μου σε πρακτικές της γιόγκα, διαπιστώθηκε μία αιφνίδια συστροφή της μήτρας, που έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, έως και αδύνατα... Το να χρησιμοποιήσω κάποια από τις μοντέρνες μεθόδους τεκνοποίησης, μου ήταν επιεικώς αδιανόητο, καθώς δεν θεωρώ σώφρον να επεμβαίνει κανείς στις επιταγές και τις προτάσεις της Φύσης.... Και έμενα σε αυτό...

Με τον *Γ* συναντήθηκα όταν πια είχα αρχίσει να ανακάμπτω και να ξαναστέκομαι στα πόδια μου, σε μία επαγγελματική έκθεση... Αρκετό καιρό πριν εμφανιστεί κάποιος "σημαντικός" για τη ζωή  μου, δεχόμουν Μηνύματα σχετικά... Ήξερα πάντα, όχι το "πότε" ή το "πώς", αλλά το "γιατί" και υπό ποια συνθήκη θα έρθει κάποιος.. Το Μήνυμα που είχα πάρει για τον *Γ* ήταν ότι θα πρόκειται για "θεραπεία"... Και για τους δύο... Ίσως αυτό τελικά να είναι όλες οι σχέσεις...

Δεν πέρασε πολύς χρόνος, έως ότου βρεθούμε να μένουμε και να εργαζόμαστε μαζί... Η ζωή μου, είχε ταχύτατα αλλάξει ξανά σε συγκατοίκηση...

Εκείνο το πρωινό ήταν φωτεινό και ηλιόλουστο, ο Απρίλης είχε μπει για τα καλά... Κι ο καλύτερος τρόπος για να χαρώ τον ήλιο, ήταν να βγω έξω για άλλο ένα από αυτά τα δικά μου πολύωρα περπατήματα... Με τα ακουστικά μου για τη μουσική στα αυτιά και τις ρυθμικές, βαθιές μου αναπνοές... Περπατούσα, σαν να χορεύω στον ήλιο...

Ήταν σαν "κάτι" να επιμένει κάτι να μου δείξει... Σαν "κάποιος" να πιέζει το μάγουλό μου και να το στρέφει προς τα κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση κάθε φορά... Όποτε περνούσαν από μπρος μου έγκυες γυναίκες, το βλέμμα μου έπεφτε με αγάπη επάνω στις φουσκωμένες κοιλίτσες τους... 

Μα πώς... Αφού δεν το έχω στο μυαλό μου... 

Το Μήνυμα με βρήκε, σχεδόν χαμογελώντας, έτσι περπατώντας και χορεύοντας...

"Να καλωσορίσεις το Παιδί..."... Τι να κάνω???

Το ξέχασα... Έλεγα πως είναι το μυαλό μου, τώρα που ήμουν χαρούμενη και πάλι σε σχέση, μετά από καιρό...

Πολύ σύντομα, ξυπνούσα το πρωί από ναυτίες... Πολλά πρωινά έκτοτε, με βρήκαν μέσα στο μπάνιο να προσπαθώ να συνέλθω από κάτι που δεν καταλάβαινα... Η όρεξή μου είχε αυξηθεί κατακόρυφα, σαν να έτρωγα για δύο ή τρία άτομα... Είχα ένταση και νεύρα για δύο-τρία άτομα μαζί και οι διαθέσεις μου, μεταξύ χαράς και κλάματος, έπαιζαν μαζί μου σαν να ήταν λούνα-παρκ... Και τίποτα δεν είχα καταλάβει... Το Μήνυμα παρ΄όλα αυτά, συνεχιζόταν και στον ύπνο μου...
"Welcome the child"...
Αυτό, συνεχίστηκε για καιρό... Ήταν Σάββατο πρωί, που είχαμε κανονίσει να φύγουμε για μονοήμερη εκδρομή... Η ναυτία μου με είχε κάνει να σωριαστώ στο κρεβάτι και να μην μπορώ να σηκωθώ... Ήταν ο *Γ* κι όχι εγώ, που μου είπε : "Άκου...Πιστεύω πως πρέπει να αναβάλλουμε την εκδρομή μας... Είσαι έγκυος... Καλύτερα να μην ταλαιπωρηθείς μέχρι να το δούμε..."
Τι ήμουν? Πώς θα μπορούσε να είναι έτσι?
Έφυγε ψάχνοντας για φαρμακείο... Μου έφερε ένα τεστ...
Γούρλωσε τα μάτια του μπροστά στο θετικό αποτέλεσμα... 

Αυτό ήταν κάτι που με υπερέβαινε... Δεν μπορούσα καθόλου να το διαχειριστώ... Έτσι ακριβώς όμως... Αντί να χαίρομαι, ήταν σαν να συγκρούστηκα με ένα τοίχο... Τον τοίχο των Δημιουργημένων Πεποιθήσεων...
"Μα, μα, μα πώς??? Οι γιατροί μου το έχουν από καιρό αποκλείσει... Εξ΄άλλου, έχω και συστροφή μήτρας", είχα ψελλίσει, σαν μαθητής που απολογείται στον καθηγητή του για το γιατί δεν έχει διαβάσει σήμερα...
Χρειαζόμουν καθαρό αέρα... Ανέβηκα στο λόφο που είναι πάνω από το σπίτι... Το χώμα και τα δέντρα ήταν πάντα η πιο άδολη συντροφιά μου...
Ο ήλιος ήταν δυνατός, κι εκείνη την ημέρα... Έβγαλα τα παπούτσια μου και άρχισα να βαδίζω στο χώμα ξυπόλητη... Σε μια προσπάθεια να ισορροπήσω και να καταλάβω τι ήταν που είχε συμβεί...
Η σύγκρουση με ο,τι ήταν που "νόμιζα", με ο,τι ήταν που "πίστευαν" για μένα οι γιατροί που είχα κατά καιρούς επισκεφθεί, ήταν δριμύτατη και με κρότο... Σαν να γινόταν ένας πόλεμος μέσα μου... Για το ποιος θα νικήσει τελικά... Η πραγματικότητα που με "βρήκε", ή οι θεωρίες που στήριζαν την ύπαρξή μου ως γυναίκας και ως πιθανής μητέρας...
Φάνηκε πως δεν μπόρεσα να καταργήσω τις φορεμένες μου πεποιθήσεις... Αν και ήταν σαν να τις άκουγα να σπάνε, σαν αλυσίδες από γύρω μου που με κρατούσαν δέσμια χωρίς να τις έχω πάρει είδηση, η μάχη ήταν άνιση... Γιατί, από τα χρόνια, οι πεποιθήσεις είχαν βγάλει βαθιές ρίζες μέσα μου και είχαν από καιρό διεκδικήσει το μυαλό μου...
Ήμουν ξυπόλητη κι ένιωθα γυμνή... Ο ήλιος προσπαθούσε να με χαϊδέψει κι εγώ τίποτα.... Απαρηγόρητη...
Τότε ήταν που ένιωσα ένα δυνατό πόνο στην κοιλιά... Ένα δέντρο, με κράτησε από το να πέσω... Το κράτησα κι εγώ... Με το κεφάλι μου, σκυμμένο στο χώμα.... Γέμισα το λόφο με μια κραυγή... Ένιωσα αιχμηρά, σαν κάτι να "αδειάζει" από μέσα μου...
Ήξερα τότε πως ήμουν πάλι ίδια... Ήμουν πάλι "ένα" κι όχι "δύο" πια...
Βρήκα τη δύναμη να σηκωθώ και βρήκα το δρόμο για το σπίτι... Και από εκεί, στο κρεβάτι μου...
Είχε τελειώσει... Και το ήξερα...
Αυτό που πραγματικά είχε συμβεί, μου πήρε λίγο χρόνο να το κατανοήσω... Αυτό που είχε συμβεί, ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν... Αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν....
Ακόμη κι έτσι, είχαν καταργηθεί από μέσα μου ψευδείς πεποιθήσεις... Χαμογέλασα σε αυτό, γιατί τι άλλο μπορεί να είναι μία δική μας πεποίθηση, τι άλλο από ψευδής... Τι άλλο από Τοίχος προς τη θέαση της Αλήθειας...
Ο Τοίχος, δεν υπήρχε πια... Και το θυμόμουν καλά... Ασχολούμαι χρόνια με τη θεραπεία... Και ναι, κάθε ουσιαστική θεραπεία πονάει λίγο... Γιατί κάθε πεποίθηση και κάθε τοίχος μέσα μας, κρατάει βαθιές ρίζες... Έτσι κι αλλιώς, μας έχει θρέψει για χρόνια...
Η Ουσιαστική Θεραπεία, πονάει λίγο... Η Ουσιαστική Θεραπεία, είναι η Απελευθέρωσή μας...
Αυτό, το να αντέχεις να μένεις με όλα τα ενδεχόμενα μονίμως ανοιχτά...
Σε μιά παντοτινή - σχεδόν μητρική - αγκαλιά με την Απεραντοσύνη των Πιθανοτήτων...
Ελεύθερος...
Ολόκληρος...
Κι ας πονάει λίγο...

https://www.youtube.com/watch?v=OFtNChII78k&ab_channel=DidoVEVO