- Συνάντηση με την Ομοιοπαθητική -

Κάθε θεραπευτική μέθοδος έχει να προσφέρει τα δώρα της, σε αυτόν που τα "δέχεται"... Από την εμπειρία και την πορεία μου μέσα από όλες σχεδόν τις μεθόδους που γνώρισα, δύναμαι να καταλήξω πως όλες οι θεραπευτικές μέθοδοι λειτουργούν... Αν κάποιος δεν τις δεχτεί, τότε απλά, δεν είναι για εκείνον...

Η Συνάντησή μου με την ομοιοπαθητική, για το διάστημα που τη δοκίμασα στο σώμα μου, είχε θαυμαστή και απρόσμενη δράση... Για μένα, η ομοιοπαθητική έδρασε άμεσα σε ψυχοπνευματικό επίπεδο... Κάτι που βρίσκω φυσιολογικό, καθώς πρόκειται για ενεργειακά "φάρμακα", αλλά κυρίως επειδή η δική μου η τάση και αναζήτηση ήταν σε αυτό το επίπεδο... Ο,τιδήποτε χρησιμοποιούσα, το κατεύθυνα δια της προθέσεώς μου προς τα εκεί, χωρίς να αποκλείω να εξετάζω τις ενδείξεις των σωματικών συμπτωμάτων...

Χρειάστηκα πολύ λίγο χρόνο για την ερευνητική μου μελέτη σχετικά με την ομοιοπαθητική... Παρατηρώντας και παρακολουθώντας τη δράση της και τις αντιδράσεις από το σώμα μου, σαν να πρόκειται για κάποιον "τρίτο"... Και αυτό το ίδιο το σώμα, έξω από "εμένα"... 

Ο πρώτος μήνας ήταν καταλυτικός... Με ένα πολύ απλό και αναμενόμενο "φάρμακο", σωστό όμως στην επιλογή του, το σώμα μου απέβαλε με όποιον τρόπο μπορούσε, το "παρελθόν"... Ήταν ξεκάθαρο από τα αποτελέσματα, πως αυτό γινόταν... Δεν πέρασε λίγος καιρός ακόμη, όταν η δράση του "φαρμάκου", πέρασε και πιο βαθιά...

"Αιτείτε και δοθήσεται υμίν"... Έτσι είναι...

Ένιωθα μέσα μου να έρχεται μία μεγάλη Αλλαγή που ακόμη δεν μπορούσα να περιγράψω... Ούτε τι είναι, ούτε από πού έρχεται, ούτε πώς θα υλοποιηθεί...

Η Αλλαγή, ήρθε στον ύπνο μου.. Πολύ συνήθης τόπος για τις Αλλαγές... Ή, για το ξεκίνημά τους... Ήταν ακόμη πρώιμο, για να μπορέσω να δω πως αυτό θα ήταν το δώρο της θεραπείας για μένα...

Στο όνειρο, ήμουν ιππότης... Μαχόμουν για τη Δικαιοσύνη... Το σπαθί μου ήταν το ίδιο μεγάλο με το σώμα μου, αλλά είχα τη δύναμη να το κατευθύνω... Γύρω, γινόταν πόλεμος... Ένας πολύ σημαντικός πόλεμος... Τίποτα όμως δεν μπορούσε να με πτοήσει... Μαχόμουν με θάρρος και ανδρεία...

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον του πολέμου, Συναντώ ξαφνικά τους προπάτορές μου... Καταλάβαινα πως ήταν η Ώρα... Πως χρειαζόταν να μη δειλιάσω, παρά τους δισταγμούς μου... Πως χρειαζόταν να τους σκοτώσω... Εις το όνομα της Δικαιοσύνης - ένας προς έναν - έπεσαν από το ξίφος μου...

Ξύπνησα κάθιδρη.... Περισσότερο, επειδή άρχισα να αμφιβάλλω για την ποιότητά μου ως ανθρώπου... Δεν ήξερα τι ήταν που είχε συμβεί... Χρειαζόμουν άμεσα τη συμβουλή του ομοιοπαθητικού που με παρακολουθούσε... Ίσως να ήταν κάποια παρενέργεια...

Στη Συνάντηση που κανόνισα πολύ σύντομα, έφτασα μαζί με τις ενοχές μου... Εκείνος, με ψυχραιμία, μου ζήτησε να περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια τη συνθήκη...  Δεν είχα αντίρρηση... 

Όχι, δεν υπήρχε αίμα... Δεν υπήρχε βία... Ούτε φωνές... Τίποτα δυσάρεστο... Ήταν σαν κάτι που χρειαζόταν να γίνει... 

Το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω, έτσι όπως καθόμουν απέναντί του, ήταν...
"Έχω χάσει τη γαλήνη μου από τότε... Τι άνθρωπος είμαι?..."...

Η πρότασή του, κατάφερε να μου δώσει μία άλλη ματιά για το θέμα... Μιά ματιά που δεν είχα καταφέρει από μόνη μου να δω... 

"Έχασες τη γαλήνη που πίστευες πως είχες..."...
Ήταν αλήθεια... Γιατί και μόνο στο άκουσμα της φράσης, είχα ολόκληρη αναριγήσει...
Και συνέχισε, λέγοντας....

"Σαν πραγματικός πολεμιστής, "καθάρισες" από όλες τις αρνητικές πεποιθήσεις που σου είχαν επιβληθεί από το οικογενειακό περιβάλλον... Τώρα, θα βρεθεί μία πιο ουσιαστική γαλήνη... Τώρα, θα βρεις τη δική σου..."...

Με συνόδευσε προς την πόρτα της εξόδου...
"Ελευθερώθηκες...", μου είπε χαμογελώντας...
"Με το σπαθί σου..."...

https://www.youtube.com/watch?v=CingEwu6vA8&index=12&list=RDaLR_bSzPTiY&ab_channel=RadialbyTheOrchard