- Αυτό Το "Κάτι" -

Αυτό, ήταν από τις πρώτες μου Ασκήσεις στην Εμπιστοσύνη για τα Μηνύματα που λαμβάνω και που θα λάμβανα στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια όλης μου της ζωής... 

Για μεγάλα διαστήματα στη διάρκεια της ενήλικης ζωής μου, είχα ζήτημα με τα πρακτικά θέματα... Σαν να μην μπορούσα ή να μην ήθελα να τα κατανοήσω και να τα φέρω εις πέρας... Σαν να κρύβομαι από αυτά... Όπως επίσης, για μεγάλα διαστήματα και πολύ πριν καταλάβω τι "συμβαίνει", βρισκόμουν στη θέση της ανεργίας... Τουλάχιστον, επίσημα... 

Μετά τη διακοπή της εργασίας μου ως ηθοποιός στο θέατρο, μεσολάβησε αρκετός καιρός χωρίς εισοδήματα... Και θεωρούσα λογικό, αφού δεν είχα εισοδήματα, να μην ενημερώνω και το κράτος σχετικά... Κι αυτό, ήταν κάτι που είχε επιβεβαιωθεί ως "σωστό" και από την τότε λογίστριά μου... 

Περιμένοντας λοιπόν να βρεθεί η επόμενη απασχόλησή μου, είχα καταχωνιάσει σε μια μεριά στην ντουλάπα μου, όλα τα χαρτιά των εκάστοτε προσλήψεων, απολύσεων, ενσήμων, όλα τα χαρτιά που για μένα σημείωναν την εξαίρεσή μου από την Εργασία... Λυπόμουν γι αυτό και δεν ήθελα να το σκέφτομαι... Κρύβοντάς τα εκεί, κάτω από τις κουβέρτες, έλεγα πως δεν υπάρχουν κιόλας... 

Είχε ήδη περάσει ο πρώτος χρόνος της εγγεγραμμένης μου ανεργίας, όταν άνοιξα την ντουλάπα για να πάρω ένα ρούχο από το ράφι... Προς μεγάλη μου έκπληξη, "είδα" τον πάκο αυτόν με τα χαρτιά, να "αναβοσβήνει" κάτω από τις κουβέρτες... Σαν να είναι ζωντανός...

Έκλεισα γρήγορα την ντουλάπα, θέλοντας να αγνοήσω το γεγονός και μεταθέτοντάς το στην περιοχή της φαντασίας... 

Έκτοτε, κάθε φορά που άνοιγα την ντουλάπα, τα χαρτιά αναβόσβηναν... Σαν να ήθελαν "κάτι" να μου πουν... 

Ως "βραδείας καύσεως" ύπαρξη, όπως συνηθίζω χαριτολογώντας να αποκαλώ τον εαυτό μου, βρήκα το θάρρος να αντιμετωπίσω το Μήνυμα, μετά από πολλά άνοιξε-κλείσε το φύλλο της ντουλάπας... 

Έβγαλα έξω τα χαρτιά και άρχισα να τα μελετάω... Πήρα τηλέφωνο και τη λογίστρια, η οποία για ακόμη μια φορά με διαβεβαίωσε πως δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα... 

Το μπλε φως που αναδιδόταν όμως από τα χαρτιά με επιμονή, είχε αρχίσει να με πείθει για το αντίθετο... Τα μάζεψα όλα και σχεδόν φοβισμένα, ξεκίνησα ένα πρωί για την εφορία... 

Το Μήνυμα ήταν πραγματικό.... Όπως και η καμπάνα που χτύπησε για την άδεια μου τσέπη... Χρειαζόταν να πληρωθεί το εκκρεμές πρόστιμο για την τριών χρόνων αποχή μου από την καταβολή των ενημερωτικών δηλώσεων... 

Γύρισα σπίτι μουδιασμένη... Δεν ήξερα τι ήταν το πιο σημαντικό από όλα ώστε να το αφήσω να μου τραβήξει την προσοχή... Η δική μου αμέλεια στα πρακτικά ζητήματα, η άγνοια της λογίστριας, τα χρήματα που χρειαζόμουν... Ή, το τι ήταν αυτό το "κάτι", που προσπαθούσε να μου μιλήσει... Γιατί, σίγουρα, ήταν "κάτι" που προσπαθούσε να τακτοποιήσει τις λεπτομέρειες της ζωής μου... Εκεί που εγώ δεν μπορούσα... Εκεί που εγώ αγνοούσα... 

Το ευτυχές ήταν πως, από τότε, όλες αυτές τις Ενδείξεις τις λαμβάνω σοβαρά υπ'όψιν, ακόμη κι αν επιλέγω να "κάνω του κεφαλιού μου" και να πράξω αλλιώς... Για να διαπιστώνω ξανά και ξανά, ότι υπάρχει "κάτι" - χωρίς να κάνω απόπειρες να το ονοματίσω - που δύναται να φροντίσει και την παραμικρή λεπτομέρεια που εγώ παραβλέπω... 

Το πώς θα ντυθώ, το τι χρειάζομαι να φάω, το πού να πάω, το με ποιους, το πότε... 

Είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει "κάτι" που με φροντίζει... Που φροντίζει τη ζωή μου... Για όλα τα πράγματα και για κάθε εκδοχή της... Για όποια μορφή έχει τώρα, ή είχε κάποτε ή πρόκειται να πάρει....

Και κατάλαβα πως, αφού είναι έτσι για μένα, τότε είναι έτσι για όλους...

https://www.youtube.com/watch?v=1MDlMdu2gjw&ab_channel=Oggmonster