- Αποκάλυψη Τώρα -

Τον καιρό που πραγματοποιούσα μαθήματα γιόγκα και θεραπευτικής κίνησης, είχα αρκετούς μαθητές που τα παρακολουθούσαν ανελλιπώς... Για χρόνια... Ένιωθα πραγματικά ευλογημένη που μπορούσα να βγάζω τα προς το ζην με αυτό που αγαπούσα να κάνω περισσότερο... 

Μία από τις μαθήτριές μου, είχε αποφασίσει να ανοίξει το σπίτι της για όλους εμάς, προσφέροντάς μας ένα απογευματινό τσάι... 

Ήμουν καλεσμένη κι εγώ, αποδέχθηκα την πρόσκληση αν και δεν ένιωθα ποτέ καλά με συναθροίσεις και παρόμοιες κοινωνικές εκφράσεις... 

Έφτασα στο σπίτι της νωρίς το απόγευμα εκείνο, κρατώντας ένα κουτί με γλυκά σοκολάτας... Τα αγαπημένα μου... 

"Έλα, το τσάι είναι έτοιμο", μου είπε η *Μ*, καλωσορίζοντάς με...

Τότε ακριβώς ήταν που έκανα το πρώτο "μεγάλο σφάλμα"...

"Σε παρακαλώ, επειδή η μέρα μου είχε πολύ τρέξιμο, μήπως θα μπορούσα αντί για το τσάι να έχω έναν καφέ?... Θα μου άρεσε πολύ "... 

Την είδα να κοντοστέκεται σιωπηλά... 

"Ευχαρίστως", μου είπε, χωρίς να το πολυεννοεί...

Και τότε, έκανα το αμέσως επόμενο "σφάλμα"....

"Ωραία! Ευχαριστώ! Κι εγώ θα βγω στη βεράντα σου, να καπνίσω μαζί κι ένα τσιγαράκι... "

Πάντα μου άρεσε αυτός ο συνδυασμός... Αγαπούσα να πίνω ένα φλυτζάνι καφέ και να καπνίζω ένα τσιγαράκι... Πάντα μετρημένα... Χωρίς να μπορώ να προβλέψω τότε τι μεγάλη τρικυμία θα έφερνε αυτό... Και χωρίς να γνωρίζω πως, αυτό ακριβώς που μου άρεσε πάντα, θα γινόταν κάποια στιγμή μετά από χρόνια, το Σημείο της δικής μου Κρίσης...

Οι τότε μαθήτριές μου, με κοιτούσαν με απορία, σαν να είχα βγάλει από την τσάντα μου τη σακούλα με τα ναρκωτικά προς κοινή χρήση... 

"Μα πώς....", είχαν κάποιες καταφέρει να ψελλίσουν..."Επιτρέπεται?... Είσαι δασκάλα γιόγκα..."...

Ήταν πολλές, οι μισές σχεδόν, που δεν άντεξαν αυτή την Αποκάλυψη... Σαν να είχε γκρεμιστεί απότομα, το βάθρο όπου με είχαν στήσει... Είχε σχεδόν ακουστεί ο κρότος από την πτώση του, μέσα στο σαλόνι...

Το αποτέλεσμα της επιλογής μου και των απανωτών "μεγάλων σφαλμάτων", φάνηκε σύντομα... Αυτές, οι μισές σχεδόν, με καλούσαν μία προς μία τηλεφωνικά να μου πουν πως κάτι έχει προκύψει και δεν θα μπορούν να συνεχίσουν μαζί μου...

Μάλιστα...

Πολύ σύντομα κατάλαβα πως, για να πάρουν κάποιες πληροφορίες από αυτές που είχα να δώσω, χρειαζόντουσαν να με τοποθετήσουν σε ένα επίπεδο, διαφορετικό από του κοινού ανθρώπου... Ίσως, στο επίπεδο ενός ανθρώπου απεξαρτημένου από την ύλη και τα υλικά αγαθά... Από τις πάσης φύσεως εξαρτήσεις... Από το φαγητό, τον ύπνο, την ανάγκη... Κι αυτό καλό θα ήταν, αν ήταν  όμως αλήθεια... Χρειάζονταν να προσβλέπουν σε κάτι, σε κάποιον... Κι εκείνο το απόγευμα, εγώ και οι επιλογές μου, αποσύραμε από το νου τους το είδωλο που είχαν δημιουργήσει... 

Κατανόησα πλήρως τη θέση τους...Δεν είχα μπορέσει - και δεν ήθελα - να διατηρήσω το ψεύτικο είδωλο... Πίστευα πως, αν έβλεπαν έναν άνθρωπο σαν όλους τους άλλους, τότε θα ήταν πιο εύκολο να δουν ότι είμαστε όλοι στα ίδια... Και πως ο καθένας εργάζεται από εκεί που βρίσκεται... Επιχειρηματικά, αυτό δεν ήταν καθόλου έξυπνο από μέρους μου... Έτσι λέω και έτσι το θυμάμαι γελώντας...

Το κάνουμε όμως, έτσι δεν είναι?... Τοποθετούμε "κάπου αλλού" ένα δάσκαλο, έναν γκουρού, έναν καθοδηγητή, ένα γιατρό, έξω από εμάς, γιατί έτσι μας φαίνεται πιο εύκολο να τον πιστέψουμε... Τον χρειαζόμαστε "τέλειο"... Το "ανθρώπινο" τρομάζει... Και απωθεί, αν δεν συνάδει με την εικόνα που θα όφειλες να φέρεις... Αποκλείοντας τεχνηέντως ο,τι δεν είναι ταιριαστό....

Κι όμως, εγώ ένιωθα πως αν δεν είχα πράξει έτσι, απλά θα έλεγα ψέμματα... Γιατί η δική μου αλήθεια, ήταν μία άλλη από αυτή που ήθελαν να πιστεύουν....

Όποτε προσβλέπεις σε κάτι, το τοποθετείς έξω από εσένα... Χρειάζεσαι να το "θεωρείς"...Να το κοιτάζεις εκ του μακρόθεν... 

Και έτσι, με την ίδια "τεχνοτροπία", χτίζουμε βάθρα για τους γονείς, τους συντρόφους, τους φίλους, το αφεντικό στη δουλειά, τους φιλοσόφους, τους ιερείς, τους "Μεγάλους Δασκάλους"... Το Θεό... Για εμάς το κάνουμε... Εμείς είμαστε που έχουμε την ανάγκη για κάποιον πάνω από εμάς... Από κάποιον ή κάτι που "ξέρει καλύτερα"... Για εμάς το κάνουμε... Γιατί μόνο έτσι ακούμε... Αν ακούσουμε τελικά... Και είμαστε πάντα έτοιμοι να διοχετεύσουμε εκεί όλη μας τη δύναμη, χωρίς να το καταλαβαίνουμε...Ακουμπάμε σε κάποιον Άλλο την Ευθύνη για εμάς και τη Λύτρωσή μας... Και φυσικά, γιατί να μας αρέσει όταν θα έρθει η ώρα να δούμε πως έχουμε κάνει λάθος? Θα προτιμήσουμε να μην το αντιμετωπίσουμε αυτό... Γιατί θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και το Λάθος μας... Το Ψέμα που φτιάξαμε... Για εμάς το κάνουμε...
Πάντα κάποιος πάνω από το κεφάλι μας, πάντα κάποιος πάνω από εμάς....
Και κυρίως, έξω από εμάς....

Όποτε χτίζεις βάθρα, για να τοποθετήσεις επάνω κάποιον ή κάτι, να είσαι έτοιμος εκ των προτέρων για τα Αποκαλυπτήρια... Και την αναπόφευκτη Αποκαθήλωση....
Όλα τα Είδωλα γκρεμίζονται... Θα στραμπουλίξουν το πόδι τους και θα πέσουν... Μπροστά στα μάτια σου... Αυτός είναι ο ρόλος τους... 

Σε τι προσβλέπεις?...

Όλα είναι εδώ και όλα μέσα μας είναι... Και όλοι στα ίδια....
Κανείς δεν εξαιρείται από την Ανθρώπινη Ταυτότητα, όσο βρίσκεται ακόμη εδώ...
Μαζί περπατάμε...
Πώς αλλιώς?...

https://www.youtube.com/watch?v=zpaqBXc5MTk&ab_channel=SiouxsieBansheesVEVO