- Οι Σταυροφόροι της Σωτηρίας -

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου ως εργαζόμενης στην εταιρεία με τα συμπληρώματα διατροφής, ξεκίνησα ως πωλήτρια στα φαρμακεία.... Περνώντας από αλλεπάλληλα επιμορφωτικά σεμινάρια, ώστε να μάθω σε βάθος τα προϊόντα, να "παίζω στα δάχτυλα" τα συστατικά τους και να μπορώ - επιστρατεύοντας την πειθώ μου σχετικά - να τα προτείνω με ευκολία και ασφάλεια...Ήθελα να κάνω τη δουλειά που είχα κληθεί να κάνω, σωστά... Και αυτό, για μένα σήμαινε πάντα, να μπορώ με επίγνωση να προτείνω κάτι χωρίς να είναι επιβλαβές...

Από τους πάγκους των φαρμακείων, μετατέθηκα σύντομα στα γραφεία των ιατρών και τα νοσοκομεία... Η εταιρεία χρειαζόταν μονίμως έσοδα για να "τραφεί" και αυτό είχε φανεί μία καλή λύση...

Ήδη από τη θητεία μου στα φαρμακεία, είχα μείνει άναυδη με τον αριθμό - και μάλιστα, ολοένα αυξανόμενο στα τρία χρόνια που παρέμεινα - των ανθρώπων που προσέρχονταν στο ταμείο με κόκκινες συνταγές... Απορούσα με αυτό, καθώς δεν μπορούσα να καταλάβω πώς θα μπορούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μαζικά, να πάσχουν πραγματικά... Φαινόταν σαν η κατάθλιψη να έχει πάρει έκταση επιδημίας...Πολλές φορές όταν μπορούσα να ξεκλέβω χρόνο, τους έπιανα την κουβέντα και τους προκαλούσα να μου μιλήσουν γι αυτό... Ενεργοποιώντας συχνά την πνευματική μου όραση, "έβλεπα" πως οι περισσότεροι ήταν άνθρωποι που αντιμετώπιζαν κάποιο θεωρητικό "αδιέξοδο", έχοντας κάνει την παρούσα συνθήκη της κρίσης ένα εύκολο άλλοθι...

Στην πραγματικότητα, έβλεπα ανθρώπους με χαμένη την κατεύθυνσή τους στη ζωή και με μία αλλόκοτη αγάπη για την παραίτηση...Όχι όμως που να χρήζουν φαρμακευτικής αγωγής...

Μελετούσα και μόνη μου εκείνο τον καιρό, όποια διεθνή μελέτη έπεφτε στα χέρια μου σχετικά με φάρμακα και συμπληρώματα... Για να ανακαλύψω πως, τα αντικαταθλιπτικά που δίνονται σαν καραμέλες σε περίπτερο, περιέχουν ουσίες που δύνανται να επηρεάσουν μόνιμα τον εγκέφαλο και να προκαλέσουν βλάβες ανεπιστρεπτί... Θα μπορούσε να πει κανείς, πως ενδείκνυνται μόνο για περιπτώσεις που πραγματικά είναι δύσκολες και κατά μία έννοια, δεν γίνεται αλλιώς...

Αυτό που παρατηρούσα όμως ήταν,  πως το φαρμακείο αντιμετωπιζόταν σαν ένας τόπος ιερός, για κάποιον που έψαχνε τη σωτηρία του από κάτι... Κανείς δεν κατάφερνε να δει, πως ένα τέτοιο κατάστημα είναι μέρος ενός συστήματος υπέρογκου τζίρου σε βάρος της υγείας... Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που κατανάλωναν και συνεχίζουν να καταναλώνουν "χάπια", είτε πρόκειται για χημικά είτε για τα άλλα, τα υποτιθέμενα λιγότερο βλαβερά, υποστηρίζουν - με την άγνοιά τους ή εθελοτυφλώντας - μία επικερδέστατη βιομηχανία...

Όταν πλέον άρχισα να επισκέπτομαι τους γιατρούς, ολοκληρώθηκε μέσα στο μυαλό μου η εικόνα... Συναντούσα γιατρούς διαφορετικών ειδικοτήτων, σε διαφορετικούς τομείς και διαφορετικά νοσοκομεία... Άλλους μικρότερους και άλλους... μεγαλογιατρούς...

Αφού συστηνόμουν και τους μιλούσα για λίγο σχετικά με τα προϊόντα, η απάντηση από όλους ήταν πάντοτε η ίδια... Αφού σηκώνονταν από το "θρόνο" τους και κλείνοντας την πόρτα του γραφείου τους, ζητούσαν να μάθουν το μέγεθος του κέρδους που θα είχαν από κάτι τέτοιο... Άλλοι ζητούσαν χρήματα, άλλοι ταξίδια, άλλοι εκδρομές εκπαιδευτικές και συνέδρια... Κανείς μα κανείς, δεν θέλησε να μάθει για την ποιότητα των προϊόντων ή τις αντενδείξεις ή ο,τιδήποτε...

Σκέφτηκα πως, πίσω από κάθε αντιβίωση που είχα πάρει ως παιδί, πίσω από κάθε παυσίπονο ή κάθε καινούργιο προϊόν που γυρεύει να καταξιωθεί στην αγορά, είναι μία τέτοια συμφωνία... Για ο,τι έχει περάσει ποτέ από τον οργανισμό μας, κάποιοι έχουν προηγουμένως σφίξει τα χέρια για μία νέα, προσοδοφόρα συνεργασία...

Κάποτε, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον τρόπο του παιχνιδιού, ρωτούσα κάποιους από τους γιατρούς για τις συνταγογραφήσεις τους και κυρίως για τα αντικαταθλιπτικά...

Η απάντηση ήταν κάθε φορά η ίδια... Το κέρδος τους από κάθε συνταγή... Τις αντενδείξεις, όφειλε ο ίδιος ο ασθενής να τις κοιτάξει και να κρίνει ανάλογα... Αν μπορέσει...

Το ίδιο ίσχυσε για όλους τους γιατρούς, για όλες τις κατευθύνσεις...

Συχνά, λίγο πριν φύγω από τις συναντήσεις αυτές, σήκωνα το κεφάλι μου να κοιτάξω πάνω από τις καρέκλες τους...

Όλοι είχαν εικόνες του Χριστού, της Παναγίας ή κάποιου αγίου εκεί... Το Θεό του, κανείς...

Κάθε φορά που εξερχόμουν από μία τέτοια επίσκεψη, κοίταζα στα κλεφτά τους ανθρώπους στην αναμονή, εκεί στους διαδρόμους... Όλους αυτούς που είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους σε κάποιο γιατρό, για τη σωτηρία τη δική τους ή του αγαπημένου τους...

Κάθε φορά, έφευγα με το κεφάλι σκυφτό... Για να μην κοιτάξουν στα μάτια μου... Για να μη δουν ο,τι είχα δει...

Ας έμενε - ευχόμουν - η Ελπίδα τους ζωντανή, να κυκλοφορεί ελεύθερη μέσα στους διαδρόμους του συμφέροντος...

https://www.youtube.com/watch?v=9eh0rAUwZSQ&ab_channel=dagonsio