- Πνευματική Ιδιοκτησία -
Υπήρχαν ανέκαθεν φορές που σκεφτόμουν αυτό ή το άλλο... Κάποιες από αυτές, οδηγούσαν σε μία δημιουργική διαδικασία... Άλλες πάλι φορές, τις περισσότερες, ήταν μόνο για να υποφέρω από σκέψεις...
Και το ξέρεις κι εσύ, όταν ξεκινήσει μία σκέψη χωρίς να την πάρεις είδηση, θα σε βγάλει όπου εκείνη θέλει... Και πολλές φορές δεν είναι μόνη της, έρχεται παρέα με άλλες και άλλες ακόμη... Είναι ατίθασες... Μπορούν να σε βάλουν σε δρόμους, από όπου θα θέλει δύναμη να επιστρέψεις...
Ένα βράδυ, με βρήκε έτσι μπερδεμένη και χαμένη σε έναν τέτοιο δρόμο... Σπανίως αποτελώ εξαίρεση, έτσι κι αλλιώς...Οι σκέψεις με είχαν προλάβει... Έτσι με βρήκε και ο ύπνος... Και λίγο πριν ξυπνήσω, εκεί, σε αυτή τη Ρωγμή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ήρθε το Μήνυμα...
"Νομίζεις ότι σκέφτεσαι..."...
Ξυπνώντας το πρωί, το θυμόμουν... Δεν είχα καταλάβει το νόημά του, αλλά το θυμόμουν... Είχε χιούμορ και πάντα θυμάμαι πιο εύκολα τα πράγματα με χιούμορ... Όλα τα Μηνύματα που δέχομαι, προπάντων τα σοβαρά, είναι με χιούμορ... Με διακριτικό χαρακτηριστικό τους, ένα σύντομο και αξιομνημόνευτο παιχνίδισμα λέξεων...
"You think that you think"...
Το Μήνυμα από μόνο του, με έβαλε στη διαδικασία να παρατηρήσω... Τον εαυτό μου και τον τρόπο που μπορούν να λειτουργούν οι σκέψεις... Κι αυτό, είναι κάτι που κανένας δεν μπορεί να "διδάξει" τον άλλον... Είναι κάτι που χρειάζεται να μάθει ο καθένας για τον εαυτό του, να εκπαιδεύσει ο καθένας τον εαυτό του σε αυτήν την Παρατήρηση...
Ας πούμε πως είναι μία όμορφη μέρα, ηλιόλουστη... Ξυπνάς με καλή διάθεση και χαμόγελο... Και βγαίνεις από το σπίτι, να ξεκινήσεις τη μέρα σου... Είναι σύνηθες πια, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς, σε αυτό το μόλις ξεκίνημα των Καιρών της Μεγάλης Θλίψης, να συναντήσεις ανθρώπους με νεύρα... Με μιζέρια νοητική... Με σκέψεις αρνητικές... Για να επιστρέψεις τελικά στο σπίτι σου, αλλαγμένος... Φέρνεις μαζί σου νεύρα, μιζέρια και αρνητικές σκέψεις...
Τι από αυτά είναι δικό σου?...
Τίποτα...
Οι σκέψεις, έχουν το δικό τους "σώμα"... Είναι πιθανές πραγματικότητες μίας άλλης διάστασης, μη υλοποιημένες ακόμη ώστε να αγκυροβολήσουν εδώ και να γίνουν ορατές... Και ο καθένας, μαζί με το φυσικό του σώμα, κουβαλάει γύρω του τις εκπορεύσεις από τις σκέψεις του... Αν θα μπορούσαμε να "βλέπουμε", αυτό θα γινόταν απολύτως και εύκολα κατανοητό από όλους... Έχω "δει" ανθρώπους, που οι εκπορεύσεις τους είναι σαν "σουπιές", με ένα μελανό, πυκνό σύννεφο να τους ακολουθεί... Αναπνέεις το νέφος αυτό και αμέσως δέχεσαι μία τέτοια κατάσταση στο δικό σου σύστημα... Γιατί το ευέλικτο ενεργειακό σώμα, συντονίζεται με αυτό που συναντάς... Για αυτό και μόνο το λόγο, είναι χρήσιμο να επιλέγουμε το πού θα βρεθούμε και με ποιους... Ναι, χρειάζεται Διάκριση...
Αν θέλουμε να λέμε πως είναι χρήσιμο να βλέπουμε τα πράγματα υπό το πρίσμα της Ενέργειας, τότε θα χρειαστεί να βλέπουμε όλα τα πράγματα έτσι... "Φωτισμένο", δεν σε κάνει κάποια εκπαίδευση στη γιόγκα, στο διαλογισμό ή σε όποια άλλη τεχνική ή πρακτική που θα σε ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους και θα υποστηρίξει τον εγωισμό σου... Αλλά αυτή, η Τέχνη της Παρατήρησης του Εαυτού και των σκέψεων... Και η - μετέπειτα ίσως - ανάληψη της ευθύνης για την παραμικρή σου έκφραση...
Όλα είναι Ενέργεια... Είναι συχνότητες... Και οι σκέψεις, έχουν κι αυτές τις δικές τους συχνότητες... Μπορείς να σκεφτείς κάτι καλό για κάποιον και, ακόμη κι αν σας χωρίζει χρόνος και απόσταση, εκείνος να νιώσει αμέσως καλύτερα, για κάποιον λόγο που δεν θα κατανοεί... Μπορεί να κουβαλάς κακία, θυμό, ζήλια... Και περπατώντας στο δρόμο να συναντηθείς με έναν ευαίσθητο λήπτη, ο οποίος δεν θα είναι ο αποδέκτης σου, δεν τον γνωρίζεις και δεν θα ήθελες να τον βλάψεις, που όμως θα νιώσει στα ξαφνικά πως κάτι τον πνίγει...
Οι σκέψεις μας είναι υπαρκτές... Είναι μαζί μας... Τις φέρουμε... Κι αν όλοι είχαμε ενεργοποιημένη την πνευματική όραση, θα μπορούσαμε καλύτερα να "δούμε" ο ένας τον άλλο... Και ίσως να ντρεπόμασταν για κάποιες από τις σκέψεις μας - ή τουλάχιστον, θα έπρεπε - αν θα ήταν ορατές και από άλλους...Θα βρισκόμασταν σε διαρκή έκθεση του εαυτού μας...
Το σκέφτεσαι?...
Θα μπορούσε να είναι βάναυσα αποκαλυπτικό... Προς το παρόν, καταφέρνει να μένει κρυφή, αυτή η εγγενής μας υποκρισία...
Τι είναι δικό σου?... Θα ήταν όμορφο να το ανακαλύψεις...
Μείνε ακίνητος... Παρατήρησε τι είναι που σκέφτεσαι... Όλα, ο,τι είναι που μπορεί να σκέφτεσαι... Σε διαβεβαιώ, θα γελάσεις με τον τρόπο και την άκομψη, ατίθαση κίνησή τους...
Και το πιο αστείο είναι πως, όταν οι σκέψεις καταλάβουν πως "τις έχεις πάρει είδηση", θα σε αφήσουν ήσυχο...
Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να γίνει μόνο σε μία Στιγμή...
Και ξαφνικά, μπορεί να νιώσεις άδειος... Και ξαφνικά, μπορεί να αντιληφθείς επιτέλους πως δεν είσαι οι σκέψεις σου... Και ξαφνικά, να νιώσεις πως έχεις αφήσει ένα τεράστιο βάρος από τους ώμους σου...
Και τότε, ανοίγει μπροστά σου ο Δρόμος μιας Πρωτόγνωρης Απεραντοσύνης...
Μόνο μοιάζει με Κενό, μα είναι ο Δρόμος της Ουσιαστικής σου Ύπαρξης...
Ο Δρόμος προς τα Μέσα... Αυτός, ο Λιγότερο Ταξιδεμένος...
Ο Αποκλειστικά Δικός σου...
Τι σκέφτεσαι?...
Το Μήνυμα από μόνο του, με έβαλε στη διαδικασία να παρατηρήσω... Τον εαυτό μου και τον τρόπο που μπορούν να λειτουργούν οι σκέψεις... Κι αυτό, είναι κάτι που κανένας δεν μπορεί να "διδάξει" τον άλλον... Είναι κάτι που χρειάζεται να μάθει ο καθένας για τον εαυτό του, να εκπαιδεύσει ο καθένας τον εαυτό του σε αυτήν την Παρατήρηση...
Ας πούμε πως είναι μία όμορφη μέρα, ηλιόλουστη... Ξυπνάς με καλή διάθεση και χαμόγελο... Και βγαίνεις από το σπίτι, να ξεκινήσεις τη μέρα σου... Είναι σύνηθες πια, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς, σε αυτό το μόλις ξεκίνημα των Καιρών της Μεγάλης Θλίψης, να συναντήσεις ανθρώπους με νεύρα... Με μιζέρια νοητική... Με σκέψεις αρνητικές... Για να επιστρέψεις τελικά στο σπίτι σου, αλλαγμένος... Φέρνεις μαζί σου νεύρα, μιζέρια και αρνητικές σκέψεις...
Τι από αυτά είναι δικό σου?...
Τίποτα...
Οι σκέψεις, έχουν το δικό τους "σώμα"... Είναι πιθανές πραγματικότητες μίας άλλης διάστασης, μη υλοποιημένες ακόμη ώστε να αγκυροβολήσουν εδώ και να γίνουν ορατές... Και ο καθένας, μαζί με το φυσικό του σώμα, κουβαλάει γύρω του τις εκπορεύσεις από τις σκέψεις του... Αν θα μπορούσαμε να "βλέπουμε", αυτό θα γινόταν απολύτως και εύκολα κατανοητό από όλους... Έχω "δει" ανθρώπους, που οι εκπορεύσεις τους είναι σαν "σουπιές", με ένα μελανό, πυκνό σύννεφο να τους ακολουθεί... Αναπνέεις το νέφος αυτό και αμέσως δέχεσαι μία τέτοια κατάσταση στο δικό σου σύστημα... Γιατί το ευέλικτο ενεργειακό σώμα, συντονίζεται με αυτό που συναντάς... Για αυτό και μόνο το λόγο, είναι χρήσιμο να επιλέγουμε το πού θα βρεθούμε και με ποιους... Ναι, χρειάζεται Διάκριση...
Αν θέλουμε να λέμε πως είναι χρήσιμο να βλέπουμε τα πράγματα υπό το πρίσμα της Ενέργειας, τότε θα χρειαστεί να βλέπουμε όλα τα πράγματα έτσι... "Φωτισμένο", δεν σε κάνει κάποια εκπαίδευση στη γιόγκα, στο διαλογισμό ή σε όποια άλλη τεχνική ή πρακτική που θα σε ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους και θα υποστηρίξει τον εγωισμό σου... Αλλά αυτή, η Τέχνη της Παρατήρησης του Εαυτού και των σκέψεων... Και η - μετέπειτα ίσως - ανάληψη της ευθύνης για την παραμικρή σου έκφραση...
Όλα είναι Ενέργεια... Είναι συχνότητες... Και οι σκέψεις, έχουν κι αυτές τις δικές τους συχνότητες... Μπορείς να σκεφτείς κάτι καλό για κάποιον και, ακόμη κι αν σας χωρίζει χρόνος και απόσταση, εκείνος να νιώσει αμέσως καλύτερα, για κάποιον λόγο που δεν θα κατανοεί... Μπορεί να κουβαλάς κακία, θυμό, ζήλια... Και περπατώντας στο δρόμο να συναντηθείς με έναν ευαίσθητο λήπτη, ο οποίος δεν θα είναι ο αποδέκτης σου, δεν τον γνωρίζεις και δεν θα ήθελες να τον βλάψεις, που όμως θα νιώσει στα ξαφνικά πως κάτι τον πνίγει...
Οι σκέψεις μας είναι υπαρκτές... Είναι μαζί μας... Τις φέρουμε... Κι αν όλοι είχαμε ενεργοποιημένη την πνευματική όραση, θα μπορούσαμε καλύτερα να "δούμε" ο ένας τον άλλο... Και ίσως να ντρεπόμασταν για κάποιες από τις σκέψεις μας - ή τουλάχιστον, θα έπρεπε - αν θα ήταν ορατές και από άλλους...Θα βρισκόμασταν σε διαρκή έκθεση του εαυτού μας...
Το σκέφτεσαι?...
Θα μπορούσε να είναι βάναυσα αποκαλυπτικό... Προς το παρόν, καταφέρνει να μένει κρυφή, αυτή η εγγενής μας υποκρισία...
Τι είναι δικό σου?... Θα ήταν όμορφο να το ανακαλύψεις...
Μείνε ακίνητος... Παρατήρησε τι είναι που σκέφτεσαι... Όλα, ο,τι είναι που μπορεί να σκέφτεσαι... Σε διαβεβαιώ, θα γελάσεις με τον τρόπο και την άκομψη, ατίθαση κίνησή τους...
Και το πιο αστείο είναι πως, όταν οι σκέψεις καταλάβουν πως "τις έχεις πάρει είδηση", θα σε αφήσουν ήσυχο...
Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να γίνει μόνο σε μία Στιγμή...
Και ξαφνικά, μπορεί να νιώσεις άδειος... Και ξαφνικά, μπορεί να αντιληφθείς επιτέλους πως δεν είσαι οι σκέψεις σου... Και ξαφνικά, να νιώσεις πως έχεις αφήσει ένα τεράστιο βάρος από τους ώμους σου...
Και τότε, ανοίγει μπροστά σου ο Δρόμος μιας Πρωτόγνωρης Απεραντοσύνης...
Μόνο μοιάζει με Κενό, μα είναι ο Δρόμος της Ουσιαστικής σου Ύπαρξης...
Ο Δρόμος προς τα Μέσα... Αυτός, ο Λιγότερο Ταξιδεμένος...
Ο Αποκλειστικά Δικός σου...
Τι σκέφτεσαι?...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.