- Σκοινοβάτης -
Με την Ευγένεια και την Καλοσύνη, είμαστε πολύ παλιές φίλες... Ήρθαν μαζί μου, όταν ήρθα κι εγώ εδώ...
Όποτε χρειαζόταν να σχετιστώ με τον κόσμο, πάντα ετούτες καλούσα... Και εκείνες, ήταν πάντα εκεί... Να απαντήσουν, παρορμητικά και αυθόρμητα, σε ο,τι χρειαζόμουν...
Μέχρι που κατάλαβα πως έχουν γίνει για μένα μία εύκολη διέξοδος... Και, καμιά φορά, ένα εύκολο προσωπείο... Που καταφέρνει βέβαια να κρατά τις Ισορροπίες... Και έτσι, να αποφεύγεται η σύρραξη και οι επιθέσεις... Και ο Πόλεμος...
Μέχρι που κατάλαβα πως η Ευγένεια και η Καλοσύνη είναι, μεν, κομμάτια μου αναπόσπαστα, αλλά με την εύκολη χρήση που γινόταν, μου είχαν τελικά φορέσει κάτι άλλο από αυτό που είμαι... Μακρυά από την Αλήθεια...Και σχεδόν, κοντά στο Ψέμα...
Γιατί η Αλήθεια, για να ειπωθεί και για να τη ζήσεις, χρειάζεται Αρετή και Τόλμη... Και την τόλμη αυτή, τη φοβόμουν...
Δεν είναι η Ευγένεια και η Καλοσύνη, μα η Αλήθεια είναι που λυτρώνει... Την Αλήθεια μας χρειάζεται να πούμε, την Αλήθεια μας χρειάζεται να ζήσουμε... Με το όποιο κόστος... Γιατί, ναι, η Αλήθεια, είναι ακριβή... Και δημιουργεί κραδασμούς...
Να τολμήσεις να είσαι ο εαυτός σου, να τολμήσεις να ζήσεις με την Αλήθεια σου....Είναι μεγαλειώδες, είναι καθαρό.... Εκφράζει την αφοβία σου για τη Ζωή... Και για το Θάνατο...
Η Αλήθεια και η Ελευθερία, είναι αδέλφια...Πηγαίνουν μαζί...
Κι εγώ, τώρα ανάμεσά τους, σε μία αναπάντεχα επικίνδυνη Ισορροπία...
Με τα βήματά μου, σε τεντωμένο σκοινί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.